Liefde is

Liefde is

Onvoorwaardelijke liefde is zo ongeveer de drijfveer van mijn bestaan. De lessen leren die hierbij komen kijken, onderzoeken, ervaren, delen. De weg naar een wereld van onvoorwaardelijke liefde is niet makkelijk. Toch zullen er mensen mogen opstaan om dit pad te leiden, om te laten zien in hoeveel meer vrijheid en liefde we kunnen samenleven. Het verlangen ernaar is er, er zijn anderen nodig die het levende voorbeeld willen zijn zodat het realiteit wordt. 

 

Verslavingen zijn slechte vervangers van liefde. Verslaving in welke vorm dan ook ontstaat om een bepaalde leegte of pijn in jezelf uit de weg te gaan. De vervulling is steeds maar van korte duur. Je hebt steeds een nieuw shot nodig en de nagevolgen zijn ellendig en moeizaam om uit te kunnen komen. Voorwaardelijke liefde is een redelijke vervanger van onvoorwaardelijke liefde. Redelijk, want ook hier komt vaak drama bij kijken als de ander zich niet volledig aan jouw ‘regels’ houdt. Voorwaardelijke liefde wordt gebruikt om een ander jouw leegtes op te laten vullen, je completer te maken. In beide gevallen gebruik je een externe factor om je gelukkig te voelen. Je gaat je eigen wonden uit de weg met een tijdelijke opvulling. Valt dat weg of is het uitgewerkt dan komt de pijn weer omhoog en is er binnen in jou niks verandert. 

 

De oplossing zit altijd binnen in ons. Heelwording van binnen uit. Als we allemaal in de spiegel zouden durven kijken, onze eigen stukken willen zien en daar verantwoordelijkheid voor nemen zal er een enorme collectieve verandering komen. Dat wil niet zeggen dat je geen relatie kunt hebben. Het kan ook heel helpend zijn om in een relatie te zijn, zolang je beide bewust bent van je eigen patronen, overtuigingen en trauma’s en daar zelf je verantwoordelijkheid over neemt. Zolang je open communiceert met elkaar, je het gedrag van elkaar kan spiegelen en je als individu je processen blijft aangaan. En uiteindelijk zullen we met elkaar groeien naar samenzijn in onvoorwaardelijke liefde, komen we samen op een zelfde frequentie en mogen we de hoogste vorm van liefde ervaren. Niet iedereen zal dit gaan ervaren, het is een keuze om te groeien en deze liefde basis van jouw bestaan te willen maken. 

 

Hoe weet je dan of je in een relatie zit waar dit mogelijk is? Door jezelf af te vragen; waarom ben je met deze partner samen? Stort je in elkaar als de ander om welke reden dan ook wegvalt? Wie ben jij zonder je partner? Neem je jouw verantwoordelijkheid? Kan je op alle vlakken open communiceren met de ander? Ontdek wie je zelf bent en ben je bewust van hoe jij in de relatie staat. Als je voelt dat je alleen gelukkig kunt zijn met een partner of dat je je sterker voelt als je niet alleen bent dan is dat iets wat je in jezelf mag aankijken. Jouw geluk, jouw compleetheid en jouw kracht hangen namelijk niet af van een ander. Ontstaat er steeds drama als je open bent, je jouw waarheid spreekt? Dan mag je ervoor kiezen om dit niet te willen. Kiezen voor die hogere frequentie waar alles er mag zijn en bespreekbaar is begint bij jezelf. In onvoorwaardelijkheid samen zijn begint bij jezelf. 

 

Zo voelde ik bijvoorbeeld een aantal jaar geleden dat ik in het buitenland zou willen wonen. In de beelden die ik daarover doorkreeg was ik niet alleen, er was een man bij mij en ook een kindje dat niet van mij was, wel van hem. Zaadjes werden geplant binnen in mij om hier wat mee te doen. Vervolgens merkte ik op dat ik aan het wachten was op die man tot dat ik daadwerkelijk ging emigreren. Dat was het ideale plaatje, dat was makkelijker, zo vertelde ik mijzelf. Een bullshit verhaal. Het inzicht kwam dat ik niet de verantwoordelijkheid nam over mijn eigen geluk. Ik plaatste mijzelf in een wachtmodus tot dat mijn verlangen realiteit werd. Ik weerhield mijzelf van het volgen van mijn hart. Onderliggend was ik bang om die eerste stappen te gaan maken richting mijn verlangens. Ik had mijzelf vertelt dat ik eerst die man moest ontmoeten en dat avontuur dan samen zou aangaan. 

Met dat inzicht besefte ik dat ik mijn dromen niet langer buiten mijzelf meer zou plaatsen en het pad vanzelf zich zou vormen door het op te gaan. Om uit die angst te stappen en te gaan doen wat ik wilde doen. Na een aantal reizen was Bonaire de volgende bestemming en daar ontstond de volgende stap, verhuizen naar een eilandje 8000km van Nederland vandaan zonder enig plan, in mijn eentje. Overigens is dat niet het eiland wat hoort bij de beelden die ik destijds had. Het gaat er om je hart te volgen en te laten ontstaan wat er wil ontstaan, niet langer wachten op de omstandigheden er omheen. En of dat beeld wat je dan voor ogen hebt zich ook daadwerkelijk zal manifesteren dat doet er niet toe, ga je weg op en ervaar. Ergens heb ik een diep vertrouwen op die toekomst visualisaties, het voelt heel kloppend, maar ik kies ervoor om niet te wachten. Ik leef het leven waar ik blij van word en vertrouw er op dat er op mijn pad mag komen wat de bedoeling is zolang ik trouw blijf aan mezelf. 

 

Wat er nog veel gebeurd is in een relatie stappen of blijven zodat je niet alleen bent. De angst voor het alleen zijn is groter dan de kans om jezelf te ontwikkelen. Het ‘hoort’ zo dat je een relatie hebt en gaat trouwen en kinderen krijgt. Of je wilt je vastklampen aan de liefde die je zelf gemist hebt in je jeugd. Je eigen verlangens, je eigen groei zet je (tijdelijk) aan de kant. Je durft het niet uit te spreken omdat je bang bent dat de ander je verlaat, de ander jou afwijst of andere verlangens heeft. We verbergen delen van onszelf om de ‘wat als’ en confrontatie momenten uit de weg te gaan. Dit is geen onvoorwaardelijke liefde. Er wordt vaak gedacht of uitgesproken dat de liefde onvoorwaardelijk is, terwijl het handelen nog niet daarmee op één lijn ligt. Daarmee kun je stellen dat het verlangen ernaar speelt en de realiteit nog aan het ontwikkelen is. Dat is niet erg, we mogen dat zien als iets moois waar we met elkaar aan mogen werken. 

 

Zolang je niet volledig jezelf kan zijn, je de ander niet volledig accepteert, is het geen onvoorwaardelijk liefde. Een diepe verbinding kan er zijn, onvoorwaardelijk is het pas als alles er mag zijn. En zelfs in zo’n onvoorwaardelijke verbinding zul je af en toe nog kunnen merken dat een reactie of een actie toch nog bepaalde voorwaarden had, omdat wij nog moeten wennen aan deze manier van samenzijn. De weg er naartoe is lang, maar ook heel mooi. We zitten met zijn alle in een leerschool. We leren door te ervaren, te doen, te reflecteren en communiceren. Stap voor stap mogen wij dichterbij die hoogste vorm van liefde komen. Op die weg mogen wij genieten van dit avontuur met vallen en opstaan. 

 

Het verlangen naar anders, het verlangen naar het doorbreken van patronen, het verlangen naar iets wat je van binnen al lang voelt. De stap nemen om het te veranderen, om het realiteit te laten worden kan als een drempel worden ervaren. Je mag gaan voelen dat het veilig is om jezelf te uiten, om het anders te willen dan anderen. Het pad daar in vrij maken voor iedereen die dit (nog) niet durft. Er wordt gevraagd om op te staan om dit met elkaar te doorbreken. 

 

Lieve vrouw voel dat je niet wordt afgestraft

Lieve man voel je eigen kracht

Lieve vrouw weet dat jouw intuïtie klopt

Lieve man ben eerlijk naar jezelf

Lieve vrouw durf te kiezen voor anders

Lieve man erken je verlangens

Lieve vrouw heel je eigen wonden

Lieve man neem je verantwoordelijkheid

Lieve man & vrouw groei samen in deze nieuwe wereld 

 

We bewegen ons richting nieuwe vormen van samenzijn. We zitten in een shift waar we uit oude systemen stappen. Hier zijn pioniers in nodig. Personen die opstaan en gehoor geven aan de diepste gevoelens in zichzelf. Deze mensen hebben we nodig om nieuwe systemen te laten ontstaan. De huidige standaard past bij velen niet meer. Het kan zijn dat je dan denkt de enige te zijn die zich anders voelt dan de rest terwijl er nog veel meer zijn net zoals jij. Door de moedige zielen die opstaan worden nieuwe paden gecreëerd. Zij zorgen ervoor dat diegene die hetzelfde voelen maar niks durfden te zeggen een opening voelen om ook op te staan. Door jouw hart te laten spreken help je niet alleen jezelf om meer je authentieke ik te zijn, maar je brengt ook collectief iets in beweging. Wanneer wij volledig onszelf durven te zijn helpen we mee aan positieve veranderingen. Als we allemaal achterover leunen en wachten op het initiatief van een ander blijven we stilstaan. 

 

Verandering is groei. Groei begint bij jezelf. En ons doel is samen te groeien naar een samenleving in onvoorwaardelijk liefde. Dat samenzijn kan niet bestaan zolang wij elkaar nog zien als bezit, elkaar bewust of onbewust nog belemmeren in persoonlijke groei en we lichte lijntjes of zelfs hoge muren om de ander heenzetten waarvan verwacht wordt daar niet overheen te gaan. Er zijn bepaalde voorwaarden waar aan voldaan moet worden om van de ander te houden. In de nieuwetijdsliefde is dat allemaal niet de bedoeling. Daar ben je op een diep level verbonden, de liefde stroomt, er is ruimte om elkaar los te laten, het vertrouwen is er zonder regels, het wederzijdse respect is in energie altijd aanwezig, je bent samen één, terwijl er ook een wereld openstaat om te ontdekken wat jij wilt en je je eigen individu bent. Een officiële status van samenzijn, trouwen of een samenlevingscontract is niet nodig. Er is een zielscontract gesloten en dat hoef je aan niemand te bewijzen.

 

Kiezen voor onvoorwaardelijke liefde is kiezen voor de puurste vorm van jezelf. Als jij laat zien wie je écht bent kan jouw zielfsliefde met jou samensmelten. LIEFDE IS. 

 

 

Volg mijn blog

We gaan vertrouwelijk om met je gegevens, lees de privacyverklaring

Kijk je pijnen aan

Kijk je pijnen aan

Ik zal zelf wel iets niet goed gedaan hebben – Straks gelooft niemand mij – Was het wel echt zo erg? – Ik schaam me – Heb ik het in gedachten erger gemaakt dan het is? – De ander bedoelt het vast niet verkeerd – Ik twijfel aan mijn intuïtie. 

Zo begint het wegstoppen van een trauma. Je beschuldigd jezelf. Je wilt het niet meer voelen en er niet meer naar kijken. Dan is het maar weg. Onbewust worden de emoties en pijnen vast gezet in je lichaam die zich op allerlei manieren kunnen uiten waardoor je vroeg of laat toch weer geconfronteerd wordt met dit stuk. 

Elk woord, elke aanraking die voor jou niet oké voelt, IS niet oké. Een hand die net iets te lang op je lichaam blijft rusten of even langs je heen strijkt waar je de rillingen van krijgt. Iemand die je ongevraagd intiem betast. In het nauw gedreven worden, over je grens heen gepusht worden. Een doordringende blik waar je een naar gevoel van krijgt. Bedreigd worden. Zomaar wat voorbeelden die ik allemaal heb meegemaakt. En met mij velen anderen. 

Als je aan vrouwen vraagt of ze grensoverschrijdend gedrag hebben meegemaakt is het antwoord meer dan je zou wensen “ja”. Vraag je een man of hij wel eens een grens is over gegaan dan krijg je vaak “nee” te horen. Ergens gaat er iets niet goed en begrijpen we elkaar niet. En als ik het over vrouwen en mannen heb bedoel ik eerder de mannelijke energie, die net zo goed in een vrouw aanwezig kan zijn. En de vrouwelijke energie kan ook de man zijn in deze situaties. We mogen dit allemaal uit een wat groter perspectief bekijken dan alleen maar te roepen ‘de man is de dader, de vrouw is het slachtoffer’ en er vervolgens niks mee te doen. 

Met seksueel overschrijdend gedrag en misbruik wordt macht uitgeoefend. Iets in mij roept mij om op te staan. Om mijn verhalen te delen. Om anderen te helpen. Om dit onderwerp bespreekbaar te maken. Om hier niet langer van weg te kijken. Het donker te omarmen zodat het geheeld kan worden. Niet alleen voor mijzelf, ook voor de familielijnen en het collectief. Er ligt zoveel spanning hier op terwijl het zo hard nodig is. Wachten tot een ander het doet is geen optie. Heling begint bij jezelf.

 

“Het was een warme zomerdag. Lekker heel de dag naar een festival. Juist omdat het zo warm was besloot ik overdag geen alcohol te drinken. Het festival was afgelopen en we hadden nog geen zin naar huis te gaan. We reden wel vast terug naar onze eigen woonplaats om daar het terras op te gaan en een wijntje te doen. Vrienden sloten aan. Één van hun woonde daar niet ver vandaan en vroeg of we meegingen naar zijn huis voor nog een drankje. Dat deden we en vanaf dat moment werd alles één grote waas. Een heerlijke waas, dat wel. Binnen no time lag ik samen met een vriendin in zijn bed. Op dat moment hadden wij totaal geen besef wat er gebeurde. Ik weet dan ook alleen vlagen van wat er zich afspeelde die nacht. Ik ging vooral op in de mood samen met die vriendin. Afwisselend in de woonkamer en slaapkamer. 

Er zitten gaten van wat ik me kan herinneren van die avond. Vond het wel vreemd op dat moment en we zeiden nog tegen elkaar hoe we ons nou zo konden voelen na 2 wijntjes. Het volgende wat ik weet is dat mijn vriendin uit zijn bed werd gesleurd door hem. Zij wilde blijven liggen en hij wilde haar weg hebben. Blauwe plekken de volgende dag waren daar het bewijs van. Nu had hij mij voor zich alleen en daar maakte hij gebruik van. Volledig verdoofd ging ik er in mee. Hij had seks met mij terwijl ik geen besef meer had van waar ik was en wat ik deed. Controle over mijn gedachtes, emoties of lichaam had ik niet meer. Later die nacht ging ik heel veel water drinken. Ik had super veel dorst. Hij hield mij tegen, zei dat ik wel genoeg water had gehad. Doodziek werd ik wakker. Flarden van de nacht begonnen naar boven te komen.

Gedurende de dag begon ik te plaatsen wat er gebeurt was. Ik belde mijn vriendin en we wisten zeker dat hij ghb in ons drinken had gedaan. We besloten samen hem te confronteren. We gingen naar hem toe en zeiden dat we zo’n leuke avond hadden gehad, dat we ons nog wel een keer zo wilde voelen en vroegen hem wat hij ons had gegeven. De tactiek werkte niet, hij ontkende alles. Zonder blikken of blozen. Wij konden niet tegen alcohol volgens hem. Hij lachte er om. Onze vermoedens werden niet lang daarna bevestigd. Zijn werk auto werd gevonden vol ghb. Iemand die ik al jarenlang ken. Hij wist precies dat dit de enige manier was hoe hij kans maakte seks met mij te hebben. Emotioneel had ik er geen last van. Ik heb tijdens dat moment geen emoties kunnen voelen en de herinneringen zijn vaag. Pas later kwam ik erachter dat het wel zo zijn sporen had achtergelaten in mijn lichaam. Controle loslaten was voor mij niet meer veilig, dat is het moment dat een ander kan toeslaan.”

 

De mannelijke en de vrouwelijke energie samen laten helen is wat hier nodig is. Aankijken en openen wat er gebeurt is. Dit bespreekbaar maken zodat de persoon aan de andere kant ook bewust wordt van wat er gebeurt. Ik keur het op geen enkele manier goed dat deze acties gebeuren dat nooit, maar er mag ook bekeken worden waar dat vandaan komt. Wat is de wond daaronder? Hoe kunnen we met elkaar bewustwording krijgen op deze stukken? Door met elkaar te verbinden. Door te delen. Te praten. Dat is het werk aangaan. Geen dader en slachtoffer willen aanwijzen. Naar de kern gaan. Bewustwording en openheid voor mannen én vrouwen. 

Ik ben er bewust van dat dat een hele grote shift is om met zijn alle te gaan maken. Klein beginnen. Elk stukje heling telt mee. Zo ben ik ook stap voor stap dit helingsproces aan gegaan en nog steeds mag het af en toe weer omhoog komen om een laagje dieper te gaan in die heling. Zelf ontdekken wat er rondom dit thema in mijn leven is gebeurt. Voelen wat dit heeft gedaan. Onderzoeken welke triggers er voor mij zijn, welke lessen ik eruit mag halen. Het helen zit voor mij voornamelijk in het weer opnieuw verbinden met mijn lichaam, controle loslaten en tegelijkertijd ook grenzen stellen. Die spoortjes van pijn doorvoelen om het vervolgens los te mogen laten. In de slachtofferrol blijven hangen is in geen enkele situatie de oplossing. Je eigen pijnen durven aankijken en jouw manier van heling vinden dat brengt je verder. 

 

Wil jij jouw helingsproces aangaan onder mijn begeleiding, neem dan contact op zodat we samen kunnen bekijken wat ik voor jou kan betekenen. 

Lees meer over dit thema in de blog die ik eerder schreef “veiligheid in je lichaam”. 

 

 

Volg mijn blog

We gaan vertrouwelijk om met je gegevens, lees de privacyverklaring

Stoppen met anticonceptie

Stoppen met anticonceptie

 Anticonceptie kan je verbinding met de natuur verstoren. Als je een hormonale onbalans hebt of last hebt van menstruatie klachten als extreme pijn, PMS of het uitblijven van menstruatie vraagt jouw lichaam om naar binnen te keren en onderzoek te doen naar de onderliggende oorzaak hiervan. Door het gebruik van anticonceptie kan jouw cyclus niet vrijelijk vloeien. Trauma’s en blokkades ontstaan en worden genegeerd. Ben jij je bewust van jouw cyclus en neem je de tijd om naar jouw lichaam te luisteren? 

Zo’n 6 jaar geleden was dit een big topic bij mij. Ineens voelde ik heel sterk dat ik geen hormonen meer in mijn lijf wilde van de pil. Ik voelde aan alles dat dit niet goed was voor me. Elke dag een pil nemen en waarvoor eigenlijk? Dat ging ik destijds onderzoeken. Gemak. Vooral dat was de reden. Lekker makkelijk om zelf te bepalen wanneer ik wel of niet ongesteld zou worden. Oh dit weekend komt niet zo goed er is een feestje, slikken we toch gewoon even door. Die week komt echt niet goed uit dan ga ik op vakantie, stel dat bloeden maar even uit. De controle willen houden. Controle willen hebben over een natuurlijk proces. Voor mij klinkt dit op het punt waar ik nu sta echt te bizar voor woorden. Waarom word je als kind vertelt dat dit goed is om te doen? Op die leeftijd heb je geen idee en je doet het maar. Jarenlang elke dag een pilletje ingenomen en wat wist ik daar van? Helemaal niks. Tot er een periode aanbrak dat ik van binnen uit ging voelen dat het niet goed was. Iets in mij vroeg om er mee te stoppen. 

Dat deed ik. Ik stopte met de pil. Mijn mind was het daar echt niet mee eens want hoe zit dat dan, hoe ga je dat dan aanpakken als je ongesteld wordt als het niet uitkomt? Kun je dan misschien niet even een pilletje nemen om het te stoppen? Belachelijk echt. Ongesteld zijn hoort bij vrouw zijn. Ongesteld. Wat een KUT woord ook echt. Kan hier niet iets mooiers voor bedacht worden? Het is de bedoeling dat wij als vrouw onze godinnen kracht mogen laten stralen. Wij mogen het ‘vrouw zijn’ volledig omarmen. Waarom is hier zo’n taboe op gekomen? Waarom zijn er nu miljoenen vrouwen die zich schamen voor hun lijf en dit natuurlijke proces? Wordt het niet hoog tijd dat daar verandering in komt? 

Een vrouw met de witte maan cyclus (menstruatie tijdens de nieuwe maan) raakt verbonden met de diepste niveaus van haar bewustzijn en herinnert zich dat er meer bestaat dan alleen de wereld die ze ziet, omdat ze de drager is van het wonder des levens. Een vrouw met de rode maan cyclus (menstruatie tijdens de volle maan) brengt de energie en mysterie van haar innerlijke duisternis naar buiten de wereld in als een geschenk en een ode aan de diepte van haar wijsheid. Een menstruatie tijdens nieuwe maan wordt als makkelijker ervaren aangezien beiden energieën vragen om rust te nemen en naar binnen te keren. Een menstruatie tijdens de volle maan wordt als lastiger ervaren aangezien je lichaam je vraagt rust te nemen en de maanenergie vraagt je om actie te nemen. 

Terug naar het moment dat ik stopte met de pil. Dat was een bevrijding. Het voelde goed. Ik werd weer langzaam aan mezelf. Mijn eigen cyclus kwam weer op gang. Moest ik wel even aan wennen, maar ergens wist ik dat ik het juiste deed. Tot dat een van de meest moeilijke momenten van mijn leven aanbrak. Ik werd ongewenst zwanger. Ondanks dat ik veilig seks had gehad werd ik zwanger. En dat was alles behalve wat ik wilde. Mijn wereld stond op zijn kop. Moeder worden? Nee. Een kindje laten weghalen? Nee. Geen van de opties was wat ik wilde. Wat nu? Ik maakte een van de moeilijkste keuzes ooit, met pijn in mijn hart koos ik ervoor dat het echt niet de bedoeling was dat ik mama zou worden en liet een abortus doen. Meer hierover kun je lezen in DEZE blog. 

Traumatisch. Ja dat was het. Onmenselijk verdriet, pijn en een hevige depressie waren het gevolg. Ik bleef wel achter mijn keuze staan. Ik had het juiste gedaan. Alleen zomaar verder gaan met mijn leven was geen optie. Een rouwproces, verwerkingsproces en helingsproces werden in gang gezet. 

Na de abortus werd er een koperspiraal geplaatst. Hier koos ik voor omdat ik echt geen anticonceptie met hormonen meer wilde, maar opnieuw zwanger worden was vanaf dat moment mijn grootste angst, zonder anticonceptie dat durfde ik niet aan. De koperspiraal voelde alleen helaas niet goed. De huisarts zei dat ik er gewoon even aan moest wennen en dat het over een paar maanden wel beter zou gaan. Ik had vreselijke buikpijn en hevige bloedingen. Na een half jaar was het niet verbeterd en was ik het zat. Dit moet er uit. De huisarts gaf nogmaals aan dat het wel beter kon worden en vroeg of ik het niet toch even wilde aankijken. Ik wilde het niet en vroeg of ze het er direct uit wilde halen. Een paar minuten later was de spiraal er uit. Dit voelde als een opluchting, een bevrijding. 

Na de keuze kwam ook direct weer de angst. Ik besloot om dan maar geen seks meer te hebben. Was misschien ook wel even beter tijdens het helingsproces zodat ik op mezelf kon richten. Echt ideaal was die oplossing natuurlijk niet voor langere tijd. Na een aantal gefrustreerde momenten waar ik wel seks wilde hebben, maar de angst het overwon besloot ik toch opnieuw de pil te nemen. Tijdelijk. Tot ik een andere oplossing had gevonden. In die periode was ik ook boos. Boos dat dit een onderdeel van vrouw zijn is. Ik weet nog hoe oneerlijk ik het vond dat ik er van alles aan moest doen om een zwangerschap te voorkomen en dat mannen hun gang maar konden gaan. 

Ik vond het niks dat ik de pil weer was gaan innemen. Gelukkig vond ik een andere optie die ik wilde probeerde. Een andere koperspiraal, een kleiner formaat die in de baarmoederwand wordt ‘geschoten’ zodat het niet ronddwaalt door je lichaam. Perfect om het trauma nogmaals omhoog te halen. Precies in zo’n zelfde stoel moeten gaan zitten. Het was net een jaar geleden. Ik moest huilen van de pijn en de herinneringen aan de abortus. 

Deze spiraal heb ik vandaag de dag nog en het gaat prima. Ik heb een normaal cyclus, wel met hevigere bloedingen, maar ik kon weer seks hebben zonder angst om zwanger te worden. Dat die angst ging zakken was nodig om te helen. Er zat een grote les voor mij in. De schoonheid van het vrouw zijn omarmen. Het respect hebben voor mijn eigen lichaam. Het meeste intieme gedeelte van mijzelf niet zomaar vrijgeven aan een man. Het hele patroon van omgang met mannen was iets wat zeker doorbroken mocht worden. Ik mocht mij gaan richten op de liefde die ik waard ben, de liefde waar ik naar verlang in plaats van mijn energie weg te geven aan mannen die onbeschikbaar zijn. Ik wil alleen nog seksueel verbinden met mannen waarmee ik een verbinding op zielsniveau ervaar. De meest intieme moment delen met iemand waar het veilig is, respectvol, de energie uitwisseling gelijkwaardig en waar we beide volledig onszelf kunnen zijn. Iets minder dan dat, daar kies ik niet meer voor. 

Ik besef me ook dat ik uiteindelijk nog verder mag helen in dit stuk. Dat ik uiteindelijk ook zonder koperspiraal de veiligheid mag voelen. Dat die angst volledig losgelaten mag worden zonder daarvoor iets in mijn lichaam te hebben wat daar niet hoort. Daar ben ik nu nog niet aan toe. Voor nu ben ik vooral heel dankbaar voor de stukken die ik wel heb mogen helen. Ik heb de ogen uit mijn kop gejankt in dit proces net zo lang tot mijn tranen letterlijk op waren en ik een prachtig afscheidsritueel heb mogen doen. Ik heb de zwaarte gevoeld, de gevolgen van mijn keuze volledig aangekeken en ben vanuit mijn eigen ervaringen honderden andere vrouwen gaan helpen die hetzelfde meemaken. Dat is onderdeel van heling. Je eigen ervaringen en kwetsbaarheid omzetten naar kracht en vanuit daar werkelijk iets kunnen betekenen voor de wereld. 

Heb jij ook een abortus gehad en ben je op zoek naar verbinding met lotgenoten of hulp bij de verwerking? Sluit je dan via DEZE link aan bij de abortus community die ik heb opgericht. Inmiddels hebben meer dan 350 vrouwen zich hierbij aangesloten. 

 

 

Volg mijn blog

We gaan vertrouwelijk om met je gegevens, lees de privacyverklaring

Van slachtoffer naar ervaringsdeskundige

Van slachtoffer naar ervaringsdeskundige

Mijn verhaal, en dat is een apart verhaal.

Mijn naam is Lex Ernest, ik ben geboren op 2 september 1985 en sta vol moed in het leven. Ik ben gelukkig, maar dit is anders geweest. Heel anders. Zoals je op de foto wel kunt zien, mis ik één oog. Dit verhaal is er een op zichzelf, anders dan dat van anderen, maar moet jij weten voor je mij beter leert kennen. Het heeft mijn leven bepaald. Eerst baalde ik daarvan, nu heb ik het omgezet in mijn kracht.

Slachtoffer van zinloos geweld

Het begon allemaal op een stapavond in Best, een dorp nabij Eindhoven. Op 7 februari 2004, een koude maar fijne winterdag met blauwe lucht en volop zon. Ik had een eerste voetbalwedstrijd bij Best Vooruit, want ik wilde weer gaan voetballen. In de spits, de winnende goal gemaakt, lekker weer, het kon niet op die dag. Destijds was ik werkzaam bij de Intertoys als assistent-filiaalmanager, daar was ik binnen één jaar naartoe gegroeid. Daar was ik trots op.

’s Avonds hadden we een uitje gepland om wat te gaan drinken in Tilburg. Voordat we daarheen gingen wilden we nog een vriend ophalen bij een eetcafé in Best. We komen daar aan, drankje gedaan en op een gegeven moment wordt mij verteld dat we in Best blijven. Ik baalde, want ik ging liever naar Tilburg toe. We komen binnen bij een café in Best en bestellen een lekker pilsje. Naast mij ontstond op dat moment een opstootje, waar ik verder niets mee te maken had. Die kerel werd eruit gezet, waarna wij nog een biertje dronken. Na een tijdje had ik zin in shoarma, want daar krijg ik zin in na een paar pilsjes. Ik loop samen met een vriend naar buiten en hoorde iemand roepen. Ik kijk naar links en krijg direct een klap op mijn linkeroog.

Op dat moment had ik nog geen idee dat er een mes in mij werd gestoken. Ik riep nog: “MIJN OOG TOLT!” en viel vervolgens op mijn knieën. Een plas bloed ontstaat en ik ging knock-out. De volgende dag werd ik wakker gemaakt in het ziekenhuis. Ik hoorde de stem van mijn ouders, collega, broer en ik hoorde een onbekende stem zeggen: “Lex, je bent je zicht in je linkeroog kwijt en hebt een mes in je oog gestoken gekregen.” Best is een klein dorp waar iedereen elkaar kent, maar deze persoon had ik nog nooit eerder gezien. Ik was slachtoffer geworden van een zinloos geweldsdelict.

Een negatief spiraal

Vanaf die dag ben ik gaan revalideren, een maand in het ziekenhuis gelegen en mocht niet meer uit bed. Het bleek namelijk dat het mes mijn schedel had doorboord en mijn hersenen had geraakt, waardoor mijn hersenen uit mijn oogkas puilde. Op het moment dat het gebeurde had ik het idee dat ik door hem met zijn vuist met een ring om zijn vinger werd geslagen. Het bleek een stuk ernstiger te zijn. Afijn, een oog minder en een hersenbeschadiging later mocht ik na een maand platliggen naar huis. Het eerste wat ik deed nadat ik terug was, was naar het café. Mijn vader kwam nog langs en gaf me € 50,- om een leuke avond te beleven. Maar vanaf dat moment gaat het nog erger mis.

“Kom we bestellen cocaïne!” was mijn eerste zin nadat ik die € 50,- had gekregen. Mijn vrienden stribbelde tegen, maar ik heb het doorgezet.Ik ben sinds die dag meer en meer drugs gaan gebruiken. Op een gegeven moment ging het van wekelijks naar meerdere dagen per week, ik trok de avond door en sliep niet. Het mes is door mijn hoofd gestoken en heeft ervoor gezorgd dat ik geen rem meer heb, mijn concentratie snel verlies en ik niet nadenk over consequenties. Een hersenbeschadiging en persoonlijkheidsstoornis door het trauma.

Door de gebeurtenis ontving ik een schadevergoeding van € 50.000. Mooi meegenomen. Helaas is dit vervolgens rondgegaan in het dorp waar ik woonde. Dit resulteerde erin dat mensen uit het criminele circuit contact met me opnamen of ik niet wilde gaan dealen. Ik voelde me heer en meester, had schijt aan alles en begon met dealen. Ik belandde in de criminele wereld, een wereld waar ik niet thuishoorde als onzekere jongen. Op dat moment woonde ik nog thuis, waar mijn moeder uiteindelijk een hoop cocaïne onder mijn bed vond. Het zorgde ervoor dat ik alle drugs door de wc moest spoelen. Niet erg als het voor eigen gebruik is, maar wel wanneer je nog € 3.200,- af moet betalen aan andere dealers. Dat was mijn geval. Ik heb dit aan mijn broer verteld, hij heeft dit voorgeschoten.

In de tussentijd was ik meermaals bedreigd met allerlei wapens. Ik verpestte de hele thuissituatie en vertelde mijn vader ‘hij eruit of ik’. Eindstand heb ik mijn spullen gepakt en ben ik vertrokken. Van vriend naar vriend gezworven, van de vrienden die ik nog overhad. Na een aantal jaren raakte ik verloren. Ik wist niet meer wie ik was. Wat stelde ik nu eigenlijk voor op deze wereld? Ik had het gevoel alles, maar dan ook echt alles, verpest te hebben. Ik wilde dood. Ik hoefde er niet meer te zijn. Op een gegeven moment ben ik naar de treinrails gelopen en tegelijkertijd een bericht op Facebook geplaatst met de tekst: ‘Ik ben weg’. Iemand heeft dit gezien en mijn broer ingeschakeld. Hij belde mij op en zei: “Lex doe het niet, je wordt oom!”. De politie heeft me opgehaald en naar een crisiscentrum gebracht. Een dag later ben ik daar ontsnapt, want ik wilde er niet zijn. Twee weken later lag ik op de bank en hoor ik iemand kloppen op de deur, ik deed niet open. Plotseling hoor ik een boormachine en trapt de politie mijn deur open. Niet geheel onbegrijpelijk: ik had al anderhalf jaar mijn huur niet betaald. Op een gegeven moment ben ik ook weer door een vriend uit huis gezet en wekenlang op straat en in mijn auto geleefd.

De omkeer

Toen brak er een periode aan dat ik dacht: “Ik begin met sporten”. Mijn eigen schema’s gemaakt, ik ging vier keer per week en wist eigenlijk niets van sporten. Tijdens mijn werk, bij de pianobar in Eindhoven, ontmoette ik een oude bekende die mij vroeg of ik meeging met zijn nieuwe vriendengroep. Ik bevond me ineens tussen studenten die wat met hun leven wilde doen. Daar heb ik me omhoog aan weten te trekken in combinatie met sport. Een samenkomst van bepaalde omstandigheden zorgde ervoor dat ik een omkeer kon gaan maken. Ik ging accepteren wat ik had meegemaakt en wie ik ben. Ik kon mijn verhaal delen, verwerken en een plek geven. Hierdoor kwam ik tot het inzicht dat ik een personal trainer wilde zijn om anderen net dat extra zetje te geven die zij nodig hebben.

Ik ben mijn vrienden gaan vragen of zij met mij wilde sporten in de buitenlucht. Ik ging bootcamps geven onder de naam LexFit 040. Binnen 3 maanden had ik 38 mensen waar ik bootcamp aan gaf. Tot ik een kans kreeg om bij een sportschool aan de gang te gaan en daar al mijn papieren te halen. Na twee jaar ben ik mijn eigen stichting en bedrijf begonnen: LexFit+ en LexFit 040. LexFit+ is een stichting met een volwaardig team van hulpverleners waar we mensen helpen die de hulp anders niet kunnen betalen. De coaches betaal ik dan weer van donaties. Bij LexFit 040 zet ik mijn ervaringsdeskundigheid in voor mensen die het kunnen betalen. We doen namelijk meer dan sporten. Ik doe dit allemaal omdat ik mensen wil motiveren om het beste uit henzelf te halen, jij kunt gelukkig worden. Wie je ook bent.

Ik neem het leven niet te serieus en zie het vooral als een speeltuin waar je het allerbeste van kan maken. Je kunt er ook voor kiezen om dat niet te doen en het jezelf onwijs moeilijk maken. Alles is een keuze, pak verantwoordelijk voor je keuzes en dan zul je zelfverzekerd en sterk het leven bewandelen. Pak de verantwoordelijkheid voor de keuzes die je maakt. Er zijn geen foute of goede keuzes, er zijn alleen maar keuzes. Iets gebeurd en daar kun je op anticiperen. Wees lief voor je jezelf en geniet zolang je op deze aardbol rondloopt. Leer om controle te pakken over je gedachten.

Wij mensen hebben gemiddeld 200.000 gedachten per dag. Alles wat je aandacht geeft, groeit. Geef je dus aandacht aan negatieve gedachten, dan zul je in een negatief spiraal terecht komen. Geef je aandacht aan positieve gedachten, dan kom je in een positief spiraal. Wat kies jij? Zie je gedachten als wolken die voorbij komen in jouw strakke blauwe hemelse lucht (jouw rustpunt, waar jij gelukkig bent). De wolkjes komen en gaan. Wil je dat een wolkje blijft hangen? Geef er dan aandacht aan. Welk wolkje kies jij?

Lex Ernest – Ervaringsdeskundige, personal trainer, oprichter LexFit+ en LexFit 040

Volg mijn blog

We gaan vertrouwelijk om met je gegevens, lees de privacyverklaring

Aqui y ahora

Aqui y ahora

Acceptatie en loslaten is een thema wat voor vele onder ons regelmatig een terugkerend onderwerp zal zijn. De afgelopen week werd ik daar ook weer sterk aan herinnert en op de proef gesteld. 

Ik was boos. Boos op mezelf. Ik had niet naar mijn gevoel geluisterd. Naar mijn gevoel dat altijd klopt. Waarom ik het dan toch genegeerd had was de vraag. Ik vond dat ik niet genoeg redenen had om dat gevoel te volgen en ik liet me meenemen in enthousiasme van anderen. Het resultaat van het niet volgen van mijn gevoel mag er zijn. Ik leer op de harde manier. Of dat ooit gaat veranderen dat blijft nog in het midden. De gevolgen van het negeren van mijn gevoel zijn dat ik nu in quarantaine zit, mijn vakantie niet doorgaat en ik mijn werk sessies heb moeten cancellen voor een week. Ik werk volledig vanuit mijn intuïtie en gevoel en toch heb ik het voor elkaar gekregen dit bij mezelf compleet te negeren en dat is niet ok. Ik wist direct dat het belangrijkste was om te zoeken naar de oorzaak van mijn boosheid en frustratie en het was snel duidelijk, ik was teleurgesteld in mezelf dat ik niet naar de signalen geluisterd heb. Had het dan anders moeten gaan? Nee dit was precies hoe het voor mij de bedoeling was. Juist uit zulke momenten kun je leren. Ik had de situatie niet volledig kunnen voorkomen, wel anders kunnen laten verlopen. De stop, drop and ground werd er zodanig ingegooid dat het niet alleen thuiszitten werd, maar zelfs de stroom er een hele dag uit lag. Het enige wat overbleef om te doen was lezen, mediteren en slapen. Een total blackout werd het die afgelopen woensdag ook wel genoemd in het nieuws. Een soort van nood gedwongen mini retraite at home zullen we maar zeggen. Als je het zelf niet inlast dan helpt het universum wel een handje.

De volgende dag ben ik niet meer boos op mezelf, maar op het systeem. Van de een op andere dag word je door de maatschappij gezien als een gevaar voor de samenleving en dien je jezelf op te sluiten en te isoleren. Ik heb wat online werk, maar merendeel werk ik met live sessies. Dit mag ik niet doen omdat ik wellicht een gevaar kan zijn om anderen te besmetten. Of dit echt het geval is of niet erbuiten gelaten. Hoeveel geld gaat er wel niet uit bedrijven naar werknemers die voor de zekerheid in quarantaine zitten? En net als in mijn geval, hoeveel eigenaren van bedrijven kost het een klap geld je aan deze maatregelen te moeten houden? En wat zijn de mentale gevolgen van iemand afsluiten van de buitenwereld? Natuurlijk wil ik niet ziek worden en al helemaal niet dat anderen dit worden via mij. Maar toch speelt de vraag op of alle regels er omheen niet net zo goed vervelende consequenties in werking zet. Het voelt toch gek om niet te mogen werken terwijl ik me helemaal goed voel. Ik doe mijn werk graag en ik geniet liever van vrije dagen wanneer ik daar zelf voor kies in plaats van dat het mij wordt opgelegd. Wanneer er aan mijn vrijheid wordt gezeten komt de rebel in mij naar boven en ik zal altijd kritisch zijn en onderzoeken of dit reëel is, iets klakkeloos aannemen doe ik niet. 

Hm voel ik me nu een beetje warm of ligt dat aan de zon? Ik voel een lichtelijke hoofdpijn, zou het dan toch? Een uur later voel ik me kerngezond en later op de dag ineens toch weer heel moe. Er word je haast een soort angst opgelegd door thuis te zitten met je eigen gedachtes. Wat een waanzin om zo te gaan denken eigenlijk. Ik heb me zo goed als aan de regels gehouden door niet in publieke ruimtes te komen, werk sessies te cancellen en me niet onder de mensen te begeven, maar ik besloot wel de natuur in te gaan, gewoon alleen. De natuur is goed voor iedereen, waarom daar van weggehouden worden? Beweging en buiten zijn is essentieel voor elk mens. Dit kun je ook doen zonder met anderen in contact te komen. Naar mijn mening is het niet gezond dit tegen te gaan door iemand te verplichten thuis te blijven. Een hike maken zorgde er juist weer voor dat ik me energiek voelde en positievere gedachtes had. Naar een verlaten strandje gaan om even te zwemmen en de zon op m’n huid te voelen maakte me blij.

Ook deze dagen weer bleek opnieuw hoe fijne vrienden en vriendinnen ik heb, als familie. Ondanks dat een deel van ons in quarantaine zat zorgden we voor elkaar. Ieder op zijn eigen manier. Boodschappen doen, even bellen, gedachtes uitwisselen, afleiding. Gelukkig was er nog iemand van ons die wél de winkel in mocht voor boodschappen. Op goede en slechte momenten, leuke en minder leuke dingen met elkaar kunnen delen, zo waardevol. In plaats van nu samen op vakantie te zijn, zorgen we voor elkaar en ergens is dat ook heel mooi. Samen kijken we naar de dingen die wel kunnen en denken we in oplossingen. Als iemand daar even moeite mee heeft helpen we elkaar om toch weer het positieve in te zien. Mijn vriendin Angèle schreef in deze dagen ook een blog die je via DEZE link kan lezen. We wisten dit niet van elkaar en toch komen onze verhalen in de kern op hetzelfde neer. Wij denken vaak hetzelfde en dat is een mooie verbindende factor. Een uitgekozen familie. 

Ik had mijn nieuwe tattoo op geen mooier spontaan moment kunnen kiezen. ‘Aqui y ahora’ heb ik vlak voor dit alles begon laten zetten. Leven in het hier en nu. Leven met de dag. Niet gisteren, niet morgen, maar vandaag. Nu is alles wat je hebt. Het heeft geen zin om je te laten leiden door de pijn uit het verleden, het heeft net zo min nut om je te laten tegenhouden door je angsten voor wat komen gaat. De afgelopen dagen waren zeker weer lessen in overgave, loslaten en acceptatie. Overgave aan de regels, loslaten dat de vakantie niet doorgaat, accepteren dat ik een week minimale inkomsten heb. Hoe meer positieve gedachtes, hoe meer positiviteit je ontvangt. Ik geloof er in dat gedachtekracht het sterkste is wat er bestaat, eerst geloven en dan pas zien. De niet helpende gedachtes en emoties onderzoeken en zo snel mogelijk omzetten naar een krachtige mindset, dát is wat helpt.

Ik wilde geen stay-at-home vakantie, maar had ik er invloed op? Nee. Het enige wat ik kon doen was loslaten en accepteren. Leven in het hier en nu.

Together we keep up the high vibrations!

** Test is negatief, ik kan inmiddels weer live sessies geven **

 

Volg mijn blog

We gaan vertrouwelijk om met je gegevens, lees de privacyverklaring