Mijn naam is Marianne Swinkels, 44 lentes jong en 20 jaar getrouwd met mijn man, Marty. Ik ben de trotse moeder van onze dochter Sidney en onze zoon Bryan. Sinds enkele jaren ben ik autofotograaf en auteur. In 2018 debuteerde ik met de thriller Wrede onschuld en in januari 2020 lanceerde ik de autobiografie Loslaten doet pijn – het waargebeurde verhaal van Bryan.

Ieder mens draagt een “rugzak” met zich mee. De ene “rugzak” weegt natuurlijk zwaarder de ander, maar hij is er wel degelijk. Ook ik draag er een met mij mee, maar ik kan het handelen. Al was dat niet altijd zo.

In deze blog vertel ik over hoe ons leven binnen zeer korte tijd op zijn kop kwam te staan, hoe al onze dromen werden afgenomen en een zware depressie mij in zijn greep hield.

Intuïtie

In 2002 was ik zwanger van ons tweede kindje. Een enorme roze wolk zou je zeggen, maar niks is minder waar. Ik hecht veel waarde aan intuïtie en maak vaak beslissingen vanuit dat gevoel. Tijdens mijn zwangerschap voelde ik dat er iets mis was. Ik had mijn zorgen met meerdere mensen gedeeld, maar een “gevoel” is voor de meeste mensen niet heel overtuigend. Toch bleek ik gelijk te hebben, helaas. Tijdens een echo (ik was zes maanden zwanger) werd er iets op het stuitje van de baby ontdekt. Dat “iets” bleek een zeer zeldzame afwijking te zijn, een teratoom. In een teratoom kan zich alles bevinden wat een menselijk lichaam bevat, zoals: hersenweefsel, haar, tanden, bot en oogweefsel. Het was een gevaarlijke zwangerschap, niet alleen voor de baby, ook voor mij.

Na de ontdekking van het teratoom ging alles snel bergafwaarts. Het gezwel groeide in een razend tempo. De pijn was ondragelijk. Alleen staan en lopen verlichtte de pijn. Ik had geen zorgen om mijn eigen gezondheid, maar we waren gewaarschuwd dat we ons niet te veel op baby moesten verheugen. Het waren angstige tijden.

Leven in onzekerheid

Onze zoon, Bryan, werd doormiddel van een complexe keizersnede op 29 september 2002 geboren. Ik was onder algehele narcose en heb daarom niets van zijn geboorte meegekregen. De teratoom werd enkele dagen later met spoed verwijderd.

Iedereen heeft een bepaald beeld voor ogen wanneer we naar de toekomst kijken. De een wil een goede baan, terwijl een ander de wereld wil ontdekken. Zoals we allemaal weten biedt het leven geen zekerheden. We kunnen niet alles krijgen wat we graag willen en weet je, dat is maar goed ook. Onze zoon is jaren ernstig ziek geweest, artsen begrepen niets van hem. Een medisch raadsel. We hebben doodsangsten uitgestaan; als leeuwen met Bryan meegevochten tegen zijn ziekte, en hem beschermt tegen hooggeleerde artsen.

Dit was niet de toekomst die wij in gedachten hadden, maar we kregen er iets heel bijzonders en moois voor terug. Wij waren gezegende ouders. Op een dag zouden wij afscheid moeten nemen van Bryan, maar voor het zover was zouden we genieten van moment.Ik ben overtuigd dat we niets krijgen dat we niet aankunnen. Alles heeft een reden, hoe afschuwelijk het soms ook is.

Wij waren altijd aan het werk. Mijn man maakte soms weken van 100 uur. Dit is natuurlijk geen gezonde situatie. Je gaat je al snel realiseren dat er belangrijkere dingen bestaan dan werken. Natuurlijk moeten de rekeningen betaald worden, natuurlijk moet er brood op de plank komen. Maar wat écht belangrijk is merk je pas wanneer je het dreigt kwijt te raken. Wij werden met de beide benen op de grond gezet. Op de een of andere manier krijgen we allemaal een keer een reality-check en dit was die van ons.

Erop of eronder

Na zes jaar ziek te zijn verloren wij onze zoon in 2008 op zesjarige leeftijd. Ons gezin was niet meer compleet.

Ik verloor mijzelf in een zware depressie. Op een dag stelde ik een ultimatum: ik gaf mezelf vijf jaar de tijd om uit mijn depressie te komen. Als het mij niet zou lukken om me binnen die tijd beter te voelen zou ik uit het leven stappen. Mijn gezin was beter af zonder mij, dacht ik. Ik kon het verdriet niet meer dragen. Waarom ik voor vijf jaar heb gekozen weet ik niet precies, het had ook drie of vier jaar kunnen zijn. Ik was er niet van overtuigd dat het me ging lukken. Therapieën hielpen niet en de antidepressiva leek het tegenovergestelde te doen van wat ze moesten doen. Ik bedacht een plan: De eerste stap was afkicken van de antidepressiva. Vaak wordt daar heel luchtig over gedacht, maar niets is minder waar; het is een ware hel. Het heeft twee jaar geduurd voor ik op pure wilskracht niet meer afhankelijk was van de medicatie. Ook heb ik EMDR-therapie gevolgd. Het was mijn laatste redmiddel en ik was het verplicht om mijzelf een kans te geven. Opgeven kon altijd nog. Dat klinkt nu misschien heel zwart/wit, maar zo was het ook. Voor mijn gevoel had ik niets meer te verliezen. Het was erop of eronder.

Het was een zware strijd, met ups en downs, maar ik ben er nog. Alive and kicking. En dankbaar voor hetgeen dat wij mochten krijgen: een leven vol mooie herinneringen van onze prachtige, inspirerende zoon, Bryan.

Mensen zijn geneigd om te kijken wat ze niet hebben en dat is jammer. Als we alleen kijken naar wat wie níét hebben, zien we niet wat we wél hebben en merken we niet hoe rijk we eigenlijk zijn. De mooiste momenten zullen ongemerkt aan ons voorbij gaan en dat kan toch niet de bedoeling zijn?

Wij, mensen, kunnen meer handelen dan we denken. Ons brein werk op een heel bijzondere manier: we leren het onacceptabele te accepteren, maar weten ook hoe en wanneer we moeten vechten, ook als de situatie uitzichtloos lijkt. Geloof me, ik kan het weten.

Wil je meer lezen over het proces waar Marianne doorheen is gegaan? Het hele waargebeurde verhaal is te lezen in haar boek “Loslaten doet pijn” en is te koop bij verschillende boekhandels.

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *