Van slachtoffer naar ervaringsdeskundige

Van slachtoffer naar ervaringsdeskundige

Mijn verhaal, en dat is een apart verhaal.

Mijn naam is Lex Ernest, ik ben geboren op 2 september 1985 en sta vol moed in het leven. Ik ben gelukkig, maar dit is anders geweest. Heel anders. Zoals je op de foto wel kunt zien, mis ik één oog. Dit verhaal is er een op zichzelf, anders dan dat van anderen, maar moet jij weten voor je mij beter leert kennen. Het heeft mijn leven bepaald. Eerst baalde ik daarvan, nu heb ik het omgezet in mijn kracht.

Slachtoffer van zinloos geweld

Het begon allemaal op een stapavond in Best, een dorp nabij Eindhoven. Op 7 februari 2004, een koude maar fijne winterdag met blauwe lucht en volop zon. Ik had een eerste voetbalwedstrijd bij Best Vooruit, want ik wilde weer gaan voetballen. In de spits, de winnende goal gemaakt, lekker weer, het kon niet op die dag. Destijds was ik werkzaam bij de Intertoys als assistent-filiaalmanager, daar was ik binnen één jaar naartoe gegroeid. Daar was ik trots op.

’s Avonds hadden we een uitje gepland om wat te gaan drinken in Tilburg. Voordat we daarheen gingen wilden we nog een vriend ophalen bij een eetcafé in Best. We komen daar aan, drankje gedaan en op een gegeven moment wordt mij verteld dat we in Best blijven. Ik baalde, want ik ging liever naar Tilburg toe. We komen binnen bij een café in Best en bestellen een lekker pilsje. Naast mij ontstond op dat moment een opstootje, waar ik verder niets mee te maken had. Die kerel werd eruit gezet, waarna wij nog een biertje dronken. Na een tijdje had ik zin in shoarma, want daar krijg ik zin in na een paar pilsjes. Ik loop samen met een vriend naar buiten en hoorde iemand roepen. Ik kijk naar links en krijg direct een klap op mijn linkeroog.

Op dat moment had ik nog geen idee dat er een mes in mij werd gestoken. Ik riep nog: “MIJN OOG TOLT!” en viel vervolgens op mijn knieën. Een plas bloed ontstaat en ik ging knock-out. De volgende dag werd ik wakker gemaakt in het ziekenhuis. Ik hoorde de stem van mijn ouders, collega, broer en ik hoorde een onbekende stem zeggen: “Lex, je bent je zicht in je linkeroog kwijt en hebt een mes in je oog gestoken gekregen.” Best is een klein dorp waar iedereen elkaar kent, maar deze persoon had ik nog nooit eerder gezien. Ik was slachtoffer geworden van een zinloos geweldsdelict.

Een negatief spiraal

Vanaf die dag ben ik gaan revalideren, een maand in het ziekenhuis gelegen en mocht niet meer uit bed. Het bleek namelijk dat het mes mijn schedel had doorboord en mijn hersenen had geraakt, waardoor mijn hersenen uit mijn oogkas puilde. Op het moment dat het gebeurde had ik het idee dat ik door hem met zijn vuist met een ring om zijn vinger werd geslagen. Het bleek een stuk ernstiger te zijn. Afijn, een oog minder en een hersenbeschadiging later mocht ik na een maand platliggen naar huis. Het eerste wat ik deed nadat ik terug was, was naar het café. Mijn vader kwam nog langs en gaf me € 50,- om een leuke avond te beleven. Maar vanaf dat moment gaat het nog erger mis.

“Kom we bestellen cocaïne!” was mijn eerste zin nadat ik die € 50,- had gekregen. Mijn vrienden stribbelde tegen, maar ik heb het doorgezet.Ik ben sinds die dag meer en meer drugs gaan gebruiken. Op een gegeven moment ging het van wekelijks naar meerdere dagen per week, ik trok de avond door en sliep niet. Het mes is door mijn hoofd gestoken en heeft ervoor gezorgd dat ik geen rem meer heb, mijn concentratie snel verlies en ik niet nadenk over consequenties. Een hersenbeschadiging en persoonlijkheidsstoornis door het trauma.

Door de gebeurtenis ontving ik een schadevergoeding van € 50.000. Mooi meegenomen. Helaas is dit vervolgens rondgegaan in het dorp waar ik woonde. Dit resulteerde erin dat mensen uit het criminele circuit contact met me opnamen of ik niet wilde gaan dealen. Ik voelde me heer en meester, had schijt aan alles en begon met dealen. Ik belandde in de criminele wereld, een wereld waar ik niet thuishoorde als onzekere jongen. Op dat moment woonde ik nog thuis, waar mijn moeder uiteindelijk een hoop cocaïne onder mijn bed vond. Het zorgde ervoor dat ik alle drugs door de wc moest spoelen. Niet erg als het voor eigen gebruik is, maar wel wanneer je nog € 3.200,- af moet betalen aan andere dealers. Dat was mijn geval. Ik heb dit aan mijn broer verteld, hij heeft dit voorgeschoten.

In de tussentijd was ik meermaals bedreigd met allerlei wapens. Ik verpestte de hele thuissituatie en vertelde mijn vader ‘hij eruit of ik’. Eindstand heb ik mijn spullen gepakt en ben ik vertrokken. Van vriend naar vriend gezworven, van de vrienden die ik nog overhad. Na een aantal jaren raakte ik verloren. Ik wist niet meer wie ik was. Wat stelde ik nu eigenlijk voor op deze wereld? Ik had het gevoel alles, maar dan ook echt alles, verpest te hebben. Ik wilde dood. Ik hoefde er niet meer te zijn. Op een gegeven moment ben ik naar de treinrails gelopen en tegelijkertijd een bericht op Facebook geplaatst met de tekst: ‘Ik ben weg’. Iemand heeft dit gezien en mijn broer ingeschakeld. Hij belde mij op en zei: “Lex doe het niet, je wordt oom!”. De politie heeft me opgehaald en naar een crisiscentrum gebracht. Een dag later ben ik daar ontsnapt, want ik wilde er niet zijn. Twee weken later lag ik op de bank en hoor ik iemand kloppen op de deur, ik deed niet open. Plotseling hoor ik een boormachine en trapt de politie mijn deur open. Niet geheel onbegrijpelijk: ik had al anderhalf jaar mijn huur niet betaald. Op een gegeven moment ben ik ook weer door een vriend uit huis gezet en wekenlang op straat en in mijn auto geleefd.

De omkeer

Toen brak er een periode aan dat ik dacht: “Ik begin met sporten”. Mijn eigen schema’s gemaakt, ik ging vier keer per week en wist eigenlijk niets van sporten. Tijdens mijn werk, bij de pianobar in Eindhoven, ontmoette ik een oude bekende die mij vroeg of ik meeging met zijn nieuwe vriendengroep. Ik bevond me ineens tussen studenten die wat met hun leven wilde doen. Daar heb ik me omhoog aan weten te trekken in combinatie met sport. Een samenkomst van bepaalde omstandigheden zorgde ervoor dat ik een omkeer kon gaan maken. Ik ging accepteren wat ik had meegemaakt en wie ik ben. Ik kon mijn verhaal delen, verwerken en een plek geven. Hierdoor kwam ik tot het inzicht dat ik een personal trainer wilde zijn om anderen net dat extra zetje te geven die zij nodig hebben.

Ik ben mijn vrienden gaan vragen of zij met mij wilde sporten in de buitenlucht. Ik ging bootcamps geven onder de naam LexFit 040. Binnen 3 maanden had ik 38 mensen waar ik bootcamp aan gaf. Tot ik een kans kreeg om bij een sportschool aan de gang te gaan en daar al mijn papieren te halen. Na twee jaar ben ik mijn eigen stichting en bedrijf begonnen: LexFit+ en LexFit 040. LexFit+ is een stichting met een volwaardig team van hulpverleners waar we mensen helpen die de hulp anders niet kunnen betalen. De coaches betaal ik dan weer van donaties. Bij LexFit 040 zet ik mijn ervaringsdeskundigheid in voor mensen die het kunnen betalen. We doen namelijk meer dan sporten. Ik doe dit allemaal omdat ik mensen wil motiveren om het beste uit henzelf te halen, jij kunt gelukkig worden. Wie je ook bent.

Ik neem het leven niet te serieus en zie het vooral als een speeltuin waar je het allerbeste van kan maken. Je kunt er ook voor kiezen om dat niet te doen en het jezelf onwijs moeilijk maken. Alles is een keuze, pak verantwoordelijk voor je keuzes en dan zul je zelfverzekerd en sterk het leven bewandelen. Pak de verantwoordelijkheid voor de keuzes die je maakt. Er zijn geen foute of goede keuzes, er zijn alleen maar keuzes. Iets gebeurd en daar kun je op anticiperen. Wees lief voor je jezelf en geniet zolang je op deze aardbol rondloopt. Leer om controle te pakken over je gedachten.

Wij mensen hebben gemiddeld 200.000 gedachten per dag. Alles wat je aandacht geeft, groeit. Geef je dus aandacht aan negatieve gedachten, dan zul je in een negatief spiraal terecht komen. Geef je aandacht aan positieve gedachten, dan kom je in een positief spiraal. Wat kies jij? Zie je gedachten als wolken die voorbij komen in jouw strakke blauwe hemelse lucht (jouw rustpunt, waar jij gelukkig bent). De wolkjes komen en gaan. Wil je dat een wolkje blijft hangen? Geef er dan aandacht aan. Welk wolkje kies jij?

Lex Ernest – Ervaringsdeskundige, personal trainer, oprichter LexFit+ en LexFit 040

Aqui y ahora

Aqui y ahora

Acceptatie en loslaten is een thema wat voor vele onder ons regelmatig een terugkerend onderwerp zal zijn. De afgelopen week werd ik daar ook weer sterk aan herinnert en op de proef gesteld. 

Ik was boos. Boos op mezelf. Ik had niet naar mijn gevoel geluisterd. Naar mijn gevoel dat altijd klopt. Waarom ik het dan toch genegeerd had was de vraag. Ik vond dat ik niet genoeg redenen had om dat gevoel te volgen en ik liet me meenemen in enthousiasme van anderen. Het resultaat van het niet volgen van mijn gevoel mag er zijn. Ik leer op de harde manier. Of dat ooit gaat veranderen dat blijft nog in het midden. De gevolgen van het negeren van mijn gevoel zijn dat ik nu in quarantaine zit, mijn vakantie niet doorgaat en ik mijn werk sessies heb moeten cancellen voor een week. Ik werk volledig vanuit mijn intuïtie en gevoel en toch heb ik het voor elkaar gekregen dit bij mezelf compleet te negeren en dat is niet ok. Ik wist direct dat het belangrijkste was om te zoeken naar de oorzaak van mijn boosheid en frustratie en het was snel duidelijk, ik was teleurgesteld in mezelf dat ik niet naar de signalen geluisterd heb. Had het dan anders moeten gaan? Nee dit was precies hoe het voor mij de bedoeling was. Juist uit zulke momenten kun je leren. Ik had de situatie niet volledig kunnen voorkomen, wel anders kunnen laten verlopen. De stop, drop and ground werd er zodanig ingegooid dat het niet alleen thuiszitten werd, maar zelfs de stroom er een hele dag uit lag. Het enige wat overbleef om te doen was lezen, mediteren en slapen. Een total blackout werd het die afgelopen woensdag ook wel genoemd in het nieuws. Een soort van nood gedwongen mini retraite at home zullen we maar zeggen. Als je het zelf niet inlast dan helpt het universum wel een handje.

De volgende dag ben ik niet meer boos op mezelf, maar op het systeem. Van de een op andere dag word je door de maatschappij gezien als een gevaar voor de samenleving en dien je jezelf op te sluiten en te isoleren. Ik heb wat online werk, maar merendeel werk ik met live sessies. Dit mag ik niet doen omdat ik wellicht een gevaar kan zijn om anderen te besmetten. Of dit echt het geval is of niet erbuiten gelaten. Hoeveel geld gaat er wel niet uit bedrijven naar werknemers die voor de zekerheid in quarantaine zitten? En net als in mijn geval, hoeveel eigenaren van bedrijven kost het een klap geld je aan deze maatregelen te moeten houden? En wat zijn de mentale gevolgen van iemand afsluiten van de buitenwereld? Natuurlijk wil ik niet ziek worden en al helemaal niet dat anderen dit worden via mij. Maar toch speelt de vraag op of alle regels er omheen niet net zo goed vervelende consequenties in werking zet. Het voelt toch gek om niet te mogen werken terwijl ik me helemaal goed voel. Ik doe mijn werk graag en ik geniet liever van vrije dagen wanneer ik daar zelf voor kies in plaats van dat het mij wordt opgelegd. Wanneer er aan mijn vrijheid wordt gezeten komt de rebel in mij naar boven en ik zal altijd kritisch zijn en onderzoeken of dit reëel is, iets klakkeloos aannemen doe ik niet. 

Hm voel ik me nu een beetje warm of ligt dat aan de zon? Ik voel een lichtelijke hoofdpijn, zou het dan toch? Een uur later voel ik me kerngezond en later op de dag ineens toch weer heel moe. Er word je haast een soort angst opgelegd door thuis te zitten met je eigen gedachtes. Wat een waanzin om zo te gaan denken eigenlijk. Ik heb me zo goed als aan de regels gehouden door niet in publieke ruimtes te komen, werk sessies te cancellen en me niet onder de mensen te begeven, maar ik besloot wel de natuur in te gaan, gewoon alleen. De natuur is goed voor iedereen, waarom daar van weggehouden worden? Beweging en buiten zijn is essentieel voor elk mens. Dit kun je ook doen zonder met anderen in contact te komen. Naar mijn mening is het niet gezond dit tegen te gaan door iemand te verplichten thuis te blijven. Een hike maken zorgde er juist weer voor dat ik me energiek voelde en positievere gedachtes had. Naar een verlaten strandje gaan om even te zwemmen en de zon op m’n huid te voelen maakte me blij.

Ook deze dagen weer bleek opnieuw hoe fijne vrienden en vriendinnen ik heb, als familie. Ondanks dat een deel van ons in quarantaine zat zorgden we voor elkaar. Ieder op zijn eigen manier. Boodschappen doen, even bellen, gedachtes uitwisselen, afleiding. Gelukkig was er nog iemand van ons die wél de winkel in mocht voor boodschappen. Op goede en slechte momenten, leuke en minder leuke dingen met elkaar kunnen delen, zo waardevol. In plaats van nu samen op vakantie te zijn, zorgen we voor elkaar en ergens is dat ook heel mooi. Samen kijken we naar de dingen die wel kunnen en denken we in oplossingen. Als iemand daar even moeite mee heeft helpen we elkaar om toch weer het positieve in te zien. Mijn vriendin Angèle schreef in deze dagen ook een blog die je via DEZE link kan lezen. We wisten dit niet van elkaar en toch komen onze verhalen in de kern op hetzelfde neer. Wij denken vaak hetzelfde en dat is een mooie verbindende factor. Een uitgekozen familie. 

Ik had mijn nieuwe tattoo op geen mooier spontaan moment kunnen kiezen. ‘Aqui y ahora’ heb ik vlak voor dit alles begon laten zetten. Leven in het hier en nu. Leven met de dag. Niet gisteren, niet morgen, maar vandaag. Nu is alles wat je hebt. Het heeft geen zin om je te laten leiden door de pijn uit het verleden, het heeft net zo min nut om je te laten tegenhouden door je angsten voor wat komen gaat. De afgelopen dagen waren zeker weer lessen in overgave, loslaten en acceptatie. Overgave aan de regels, loslaten dat de vakantie niet doorgaat, accepteren dat ik een week minimale inkomsten heb. Hoe meer positieve gedachtes, hoe meer positiviteit je ontvangt. Ik geloof er in dat gedachtekracht het sterkste is wat er bestaat, eerst geloven en dan pas zien. De niet helpende gedachtes en emoties onderzoeken en zo snel mogelijk omzetten naar een krachtige mindset, dát is wat helpt.

Ik wilde geen stay-at-home vakantie, maar had ik er invloed op? Nee. Het enige wat ik kon doen was loslaten en accepteren. Leven in het hier en nu.

Together we keep up the high vibrations!

** Test is negatief, ik kan inmiddels weer live sessies geven **

 

Offline

Offline

Covid, hooggevoeligheid en offline zijn.

Door: Angèle van Leusden

Op dinsdag 27 juli moest ik verplicht in quarantaine, ik voelde een lichte weerstand in mij opkomen, frustratie, paniek. Wat nu? Nu kan ik niet werken, dan zit ik 5 dagen opgesloten in huis met een kindje van 14 maanden en mijn vrijheid dan? Allerlei egoïstische vragen spookten door mijn hoofd.

Helaas had mijn vriendinnetje een positieve test op Corona, ze was er goed ziek van. We zijn een hechte vriendengroep en zorgen voor elkaar door dik en dun, met de gevolgen van dien. Ineens is de Corona dichterbij dan ooit, we hebben anderhalf jaar de kogel ontlopen (we dodged the bullit) en daar was het ineens: recht voor onze neus en heel dichtbij.

Gek genoeg voelde ik al snel een golf van rust over mij heen komen, geen angst en totale vrede met de situatie. Ik besloot om mij er aan over te geven en het positieve in te zien van deze wachtperiode (5 dagen lang, tot dat ik een test kon doen om te kijken of ik zelf geen Corona heb). Ik dealde met de situatie in positieve zin; 5 dagen een nog diepere band creëeren met mijn dochtertje, 5 dagen het huis kunnen opruimen, 5 dagen leven in stilte zonder verplichtingen, 5 dagen gewoon kunnen zijn; geen make up, pyjama aan, geen rommel in mijn haar en genieten van de stilte om mij heen en oh zo gewenst: een boek kunnen lezen en schrijven.

Mijn quarantaine begon met een urenlange stroomuitval over het hele eiland. Waar enigzsins bij een ander paniek heerste besloot ik dat het voor mij een teken was echt volledig offline te gaan: geen tv, geen wifi, geen social media; roeien met de riemen die ik heb. Alleen mijn werktelefoon in gevallen van nood, want werk ging natuurlijk gewoon door op afstand.

Mijn creatieve ik kwam in mij omhoog: ik doorzocht mijn voorraad kast en vond genoeg spul om een bananenbrood en appeltaart te maken; ik ging er volledig voor, tot ik mij realiseerde dat ik nog steeds geen stroom had. Maar het gevoel wat ik kreeg toen mijn handen het deeg raakte, de rust en de kalmte in mijn hoofd door mij alleen maar te hoeven focussen op 1 ding; mijn oude hobby oppakken, wat ik in geen jaren meer had gedaan. Elke dag verzon ik wat anders om te bakken/koken.

Voor mij is offline zijn (want dit is niet de eerste keer, een paar maanden terug hield ik het een maand vol) een strijd met mijzelf, mijn ratio en mijn ego. Maar uiteindelijk onwijs bevrijdend. Ik zie het als een soort detox; jezelf opnieuw terug vinden. Want het zal je verbazen; maar je oerbehoeften komen terug omhoog: je wordt creatief, bewust, hebt tijd om stil te staan bij wat is.

En wat is nou eigenlijk? ‘Is’ is voor mij ‘zijn’, mijzelf.. toegeven aan kwetsbaarheden maar tegelijkertijd ook mijn behoeften. Het er even niet toe laten doen wat er in de wereld gebeurd. Een bewuste keuze in het hier en in het nu, eraan overgeven dingen te zullen “missen” en een bewuste keuze om te vervelen en te moeten roeien met de riemen die je hebt.

Het lijkt zo simpel. Maar ook ik ben in zo’n periode bang om vergeten te worden. Zullen ze nog wel aan mij denken? Bellen ze wel om te vragen hoe het met mij zal gaan? Maar uiteindelijk realiseer je je dat dat er niet toe doet. De vraag luidt juist voor mij zelf: denk ik aan mijzelf? Hoe gaat het eigenlijk met mij? Het is een periode van bezinning en realisatie. Proberen je ego opzij te zetten en het duiveltje in je oor niet de overhand laten nemen. Terug gaan naar de basis: naar de diepe kern van je eigen bewustzijn, zonder invloeden van buiten af.

Natuurlijk deal je in zo’n periode met bepaalde emoties; ik stond weer even stil bij wat mij nou eigenlijk het afgelopen jaar heeft gebracht. Mijn leven is altijd al een rollecoaster geweest; in goede zin. Mooie onverwachte dingen komen op de een of andere manier altijd op mijn pad, maar ook uitdagingen zowel fysiek als mentaal. Het is wie ik ben en wat mij vormt. Ik ben mij zeer bewust van alles wat er om mij heen gebeurd, maar of ik er altijd mee kan dealen? Dingen blijven een uitdaging, maar als ik mij eens rot voel of het even niet meer weet; dan herinner ik mijzelf dat ik dat gevoel wel eens eerder heb ervaren en ik er ook altijd weer uit kwam. Dat houdt mij altijd weer met beide benen aan de grond.

Een van mijn beste vriendinnen in Nederland zei mij eens: An, je bent een vogeltje in een gouden kooitje, maar dat vogeltje hoort te vliegen. En dat vliegen lukt mij sinsdien aardig goed en als mijn vleugels even niet willen dan kijk ik altijd weer uit naar de dag dat ik wel opstijg en het weer voelt alsof je de wereld weer aan kan.

Hooggevoelig en offline gaan, gaan heel goed samen. In zo’n periode kom ik erachter dat hooggevoeligheid geen last is maar een hele mooie eigenschap die mij op handen draagt. Als ik ergens voor ga, is dat 100% met heel veel plezier, genot en overgave. Toch word je wel eens met je neus op de feiten gedrukt en merk je dat de wereld om je heen dat niet altijd begrijpen zal. Of misschien wel andersom, begrijp ik het niet? In mijn perfecte wereld zijn we allemaal één en kennen we geen haat, wantrouw, lust of hebzucht, maar staat liefde voorop en wordt er alleen maar lol gemaakt.

In deze offline periode heb ik deze ideale wereld voor een paar dagen kunnen creëeren, samen met mijn dochtertje. We hebben gelachen en het beste gemaakt van de situatie. Elke dag hebben we rondom en op de tafel gedanst, samen gekookt en zijn we stiekem afgereisd naar verlaten strandjes. Het is heerlijk om 5 dagen op te mogen trekken met zo’n klein wezentje wat niet oordeelt en je accepteert om wie je bent. En weet je wat de key is? Onvoorwaardelijke liefde. 

Wortels van perfectie

Wortels van perfectie

Hi lezer,

Ik ben Ferry de Wit en inmiddels bijna 20 jaar bezig met persoonlijke ontwikkeling en 6 jaar actief als zelfstandig coach voor mentaal welzijn en persoonlijke groei.

Op mijn 15e kreeg ik last van zware paniekaanvallen en was ik bang dat ik niet zou kunnen functioneren in de maatschappij. Dat was voor mij het begin van een zoektocht waarbij ik eerst een studie psychologie heb gedaan aan de Universiteit Twente en me vervolgens ben gaan verdiepen in oude wijsheidstradities zoals het Boeddhisme, alternatieve psychologische stromingen zoals de psychoanalyse en heb ik me vastgebeten op thema’s als trauma en hechting.

Deze zoektocht heeft voor mij ontzettend veel opgehelderd over de wortels van mijn mentale klachten en mij geholpen bij de heling van de wonden die ten grondslag liggen aan bepaalde patronen. Één van de patronen die mijn paniekaanvallen triggerden was perfectionisme. Daarover ga ik het hebben in dit blog.

Ik put hierbij uit mijn eigen ervaring en een theoretisch model die een helder kader biedt waarbinnen je jouw patronen en hun onderliggende wonden kunt onderzoeken.

Ik kenmerk mij in mij coaching door een directe manier van confronteren, je naar je schaduwkanten te laten bewegen en door de ongemakkelijke waarheid te benoemen. Geen zachte heelmeester dus. Dit maakt het niet altijd even prettig maar hopelijk wel helpend.

 

Heb jij een perfectionistisch patroon?

Streef je altijd naar het ultieme en is het nooit goed genoeg? Ben je bang om te falen en heb je er moeite mee wanneer zaken niet lopen zoals jij zou willen? Heb je de neiging om vrij zwart-wit te denken en kritisch te zijn naar mensen die dichtbij je staan? En hebben veel uiteenlopende mensen wel eens gezegd dat je pietluttig of een control freak bent? Dan is de kans groot dat je een perfectionistisch patroon hebt.

Als je dit bij jezelf herkent dan kan het goed zijn om te onderzoeken waar dit vandaan komt. In dit blog hoop ik licht te schijnen op een mogelijke ontstaansgeschiedenis en je handvatten te bieden richting heling, zodat je vrijer en blijer in het leven kunt staan.

Waarnaar reiken de wortels?

Patronen ontstaan veelal in onze vroege kindertijd en in relatie tot onze ouderfiguren. Dit kunnen onze ouders zijn maar ook andere volwassenen waar we een afhankelijkheidsrelatie mee hebben zoals opa’s en oma’s, leraren of een grote broer.

In de Transactionele Analyse (TA), een psychologische theorie en ook een werkmodel, spreken we als je vanuit een patroon handelt ook wel over scriptmatig gedrag. Alsof je, als je ín een patroon zit, een vast script volgt. Volgens Eric Berne, grondlegger van de TA, is ons script af wanneer we de leeftijd van zeven jaar bereiken. Vanaf dat punt reageren we vaak automatisch vanuit script wanneer we in situaties terecht komen die lijken op de situaties van toen of een soortgelijke oplossing vragen als toen.

Als klein kind trof je een complexe wereld aan en kon je vanwege je gevoeligheid al vroeg afstemmen op de verwachtingen, oordelen en behoeften van de mensen waar je overleving van afhankelijk was. Je had als kleintje niet veel controle over de situatie. Het enige waar je iets mee kon was je eigen reactie. Dus ging je je best doen om zoveel mogelijk respons te krijgen waarmee je je eigen overleving waarborgde. Dat hoefden niet per se alleen maar positieve reacties te zijn. Negatieve aandacht is namelijk ook aandacht.

Wanneer je bijvoorbeeld, als kleine baby, een wereld aantrof van een afwezige vader en een droevige en angstige moeder dan kun je vanuit je magische kindgedachten bijvoorbeeld besluiten om heel hard je best doen om mama weer blij te maken. Als kind kun je nog niet met je hoofd bedenken dat dat niet jouw taak is en dat jij misschien wel helemaal geen directe invloed hebt op de gemoedstoestand van je moeder.

Al heel jong neem je zo een besluit dat wat er ook gebeurt, jij het goed moet doen. Je mag geen steek laten vallen want straks maak je je moeder nog ongelukkiger dan ze al is. Je cijfert je eigen behoeften en je eigen wil weg ten behoeve van een ander. We splitsen dus psychologisch bepaalde delen van onszelf af om te kunnen overleven. Dit script internaliseer je in je systeem en krijgt een plek in de onbewuste psyche.

Naarmate je ouder wordt heb je niet eens meer door dat dit een patroon is en dat je überhaupt een keuze hebt in hoe je op situaties reageert. Je komt in je leven telkens dezelfde situaties tegen en hebt niet door dat je ze eigenlijk zelf opzoekt of creëert.

Pas wanneer je begint in te zien dat je elke keer weer op dezelfde plek terechtkomt en je hier misschien wel zelf invloed hebt, stop je met vingerwijzen en ontstaat er een opening tot bewustwording, groei en heling.

Hoe kun je je wortels helen?

Volgens Eric Berne ontstaan deze primal wounds of primaire wonden al heel jong en zoeken we later telkens soortgelijke situaties op in de hoop dat we heling kunnen vinden. Situaties waarbij we die delen die we ooit hebben afgesplitst weer kunnen integreren. Sigmund Freud noemde dit herhalingsdwang. Alsof we telkens weer worden teruggeworpen naar het verleden. Dit gebeurt allemaal volledig onbewust en je ratio laat je denken dat je bewuste keuzes maakt.

Zo begaf ik mij steeds vaker in werkomgevingen waarin de kans op falen groot was. Hetzelfde gold voor mijn relaties: ik zocht relaties op die mijn perfectionisme versterkten en me het gevoel gaven dat ik het nooit helemaal goed kon doen. Dat was immers bekend.

Helaas is het vaak zo dat wanneer we ons in soortgelijke situaties of relaties begeven als in het verleden we vaak ook krijgen wat we in het verleden kregen. We raken met nieuwe mensen verstrikt in oude patronen en krijgen uiteindelijk eenzelfde uitkomst: pijn, verdriet en teleurstelling.

Wat kun je nou doen om je uit deze vicieuze cirkel te bevrijden? Ik bied je een aantal stappen die ik zelf ben doorlopen:

  1. Onderzoek het patroon

Waar bestaat jouw perfectionistische patroon uit? Perfectionisme is ook maar een containerbegrip. Wat je op een diepere laag gaat helpen is kennis maken met jouw unieke, persoonlijke ervaring. Welke gedachten, gedragingen, emoties, gevoelens en fysieke sensaties zijn op de voorgrond als je je patroon of script uitleeft? Wat doe je? Waar is de focus op gericht? Door welke bril bekijk je de wereld dan? Kijk of je je patroon vanuit een milde en onderzoekende houding kunt verkennen. Mindfulness kan hier erg bij helpen.

Het patroon in kaart brengen zoals die zich in je dagelijks leven uit is de eerste stap in bewustwording.

2. Word je bewust van de triggers en onderzoek ze

Welke mensen, soorten mensen, situaties, omstandigheden en gemoedstoestanden triggeren je perfectionistische patroon? Merk je bijvoorbeeld dat het patroon actiever is wanneer je omgaat met een bepaalde vriend of vriendin? Heb je het voornamelijk wanneer je moe bent? Gebeurt het vooral op je werk? Onderzoek hoe, waar en door wie jouw patroon getriggerd wordt. Het is het makkelijkst om hier een specifieke situatie voor je te zien en die zo levendig mogelijk te maken.

Onderzoek vervolgens waar je je in het verleden ook zo hebt gevoeld. Kijk of je scenario’s voor je kunt zien. Vaak gaat dit vanzelf. Kijk of je steeds verder terug kunt bewegen in je herinnering. Het kan zijn dat je hier geen beelden bij ervaart. Dan is een patroon pre-verbaal ontstaan, nog voordat je een talige geest hebt ontwikkeld. Richt je dan op je lijfelijke, voelende ervaring.

Ervoer je bijvoorbeeld hetzelfde bij je moeder? Of misschien toch een oma of leraar? Kortom: bij welke ouderfiguur heb je ooit geleerd dat om te krijgen wat je wilde of nodig had je alles perfect moest doen? Je zult vanzelf scenes tegenkomen.

In deze verkenning kan loyaliteit richting je familiesysteem je in de weg zitten doordat je bijvoorbeeld jouw pijn gaat bagatelliseren (“anderen hebben het veel slechter gehad dan ik”) of je ouders enkel positieve eigenschappen toebedeelt (“nee hoor, mijn moeder was heel verzorgend”).

Realiseer je dan dat het hier niet draait om het aanwijzen van een schuldige. Het gaat om hoe jij het hebt ervaren op een emotionele laag.

3. Onderzoek wat je werkelijke behoefte is

Een hardnekkig patroon als perfectionisme zetten we vaak in om weg te blijven van een diepere kwetsbare behoefte zodat we niet weer die pijn hoeven te voelen van toen. Het kan ook een vervanging zijn van de diepere behoefte die nooit vervuld is. Het heeft ons ooit iets opgeleverd om dit te doen en dat zetten we in het nu telkens weer opnieuw in.

Als je bijvoorbeeld vroeger altijd een compliment kreeg voor je perfecte werk dan zoek je die erkenning nu weer. Of als je vroeger afwijzing voorkwam met perfectionisme dan zet je het nog altijd in als beschermingsmechanisme.

De werkelijke behoefte die eronder ligt heeft vaak te maken met iets als dat je gezien wil worden, erkend wil worden of dat je voelt dat er van je gehouden wordt.

Kortom, wat heb je vroeger gemist wat je zó graag hebt proberen te verkrijgen via je perfectionisme? Wat probeer je daadwerkelijk te bereiken door alles van jezelf goed te moeten doen? Of: van welke kwetsbare behoefte probeer je weg te blijven door perfectionisme in te zetten?

Vaak weerhoudt angst je van volledig tevoorschijn komen. Het dus heel normaal om deze of andere emoties tegen te komen.

4. Voorzie jezelf in die behoefte

Kun je jezelf geven wat je ooit zo gemist hebt? Wat kun je doen om vanaf nu, op het moment dat je opmerkt dat je weer in je script schiet, goed voor jezelf te zorgen? Hiermee doorbreek je het patroon, stap je uit het script.

Welke activiteiten, rituelen, voeding of media kunnen je helpen om jezelf te voorzien in die behoefte? Zo helpt mindfulness mij bijvoorbeeld om meer mildheid en compassie richting mezelf te ontwikkelen. En werken bepaalde boeken voor mij bewustmakend en voedend. Ik moet hier wel oppassen dat deze activiteiten ook niet door mijn perfectionisme worden gekaapt en ik ineens alles moet lezen over een bepaald onderwerp.

En het kan nog verder gaan: welke baan zou je jezelf gunnen als je goed voor jezelf zou zorgen? En dit gaat er niet over dat je alleen een baan zou kunnen nemen die niet stressvol is. Wanneer je bewust kiest voor een grote uitdaging omdat dat echt is wat je wil dan draag je de stress totaal anders. De werkelijke killer is betekenisloze stress.

Op de diepste laag gaat deze stap over het jezelf ten diepste gunnen EN het durven volgen van je zielsverlangen. Uiting en expressie te geven aan wie je ten diepste bent. Volledig tevoorschijn komen.

5. Omring je met mensen die jou kunnen voorzien in die behoefte

We hoeven in dit proces niet alleen te staan. Sterker nog: onze wonden ontstaan in relaties en kunnen daarom alleen ín relaties geheeld worden.

De wereld van de persoonlijke ontwikkeling kan je de indruk geven dat je alles in jezelf zou moeten vinden. Maar we zijn en blijven, in onze vleselijke vorm, sociale wezens.

Op het moment dat je weet wat je werkelijke behoeften zijn dan kun je leren deze te benoemen en bij een ander aan te geven wat je nodig hebt.

Omring jezelf zoveel mogelijk met mensen die dit ook daadwerkelijk voor je kunnen doen. Of mensen die eraan willen werken om dit voor je te kunnen doen. Dit zijn jouw mensen. Zoek daarom ook vriendschappen en liefdesrelaties die je voeden in dit stuk. Al het andere is niet werkelijk voor jou bedoeld. Behalve als voorbeeld van wat je niet moet willen.

6. Delf de delen op die je hebt afgesplitst

Onderzoek voor jezelf welke delen je hebt moeten afsplitsen om het perfecte kind te kunnen zijn. Wat helpend kan zijn bij dit proces is jezelf de vraag te stellen: van welke eigenschappen van anderen walg ik? Of welke eigenschappen heb ik echt een afkeer tegen en vind ik absoluut niet oké? Vaak zijn het juist díe eigenschappen die je diep in jezelf hebt weggedrukt en die je absoluut niet bij jezelf toe kunt staan.

Het kan bijvoorbeeld zijn dat je er een hekel aan hebt dat anderen de boel de boel laten omdat jij altijd alles moet bijhouden van jezelf. Of misschien voel je wel een enorme afkeer bij mensen die heel bot en direct zijn omdat jij altijd alles netjes en constructief wilt oplossen.

Delf die delen van jezelf op en ga oefenen met er uiting en expressie aan te geven. Dit kan heel spannend zijn en je interne criticus zal overuren draaien. Maar door dit te doen betrek je steeds meer nieuwe stukjes van jouw puzzel, word je stukje bij beetje meer heel en ontwikkel je een veel breder pallet aan gedragingen en uitingsvormen die je kunt inzetten in diverse contexten. Het integreren van verloren delen staat ook wel bekend als schaduwwerk.

Je zult deze stappen waarschijnlijk nog heel vaak moeten herhalen. En dat is helemaal oké. Het helen van wonden die diep onder een patroon liggen en het telkens weer opnieuw kiezen van wat goed voor je is, is misschien wel een levenswerk.

Ik ben deze stappen al jarenlang aan het doorlopen en ze gaan me steeds beter af. Ik kom mijn patroon nog altijd tegen maar het heeft een veel minder sterke grip op me en ik ben veel beter in staat om te benoemen wat ik nodig heb zodat ik er eerder uit kan stappen.

Het doel is niet om een definitief punt te bereiken waarin je volledig geheeld bent. Ook dat is een perfectionistisch streven ;-). Ga op reis met jezelf vanuit milde inzet. Dat is voldoende.

Dit blog is geschreven voor mensen met een perfectionistisch patroon. Maar het mag duidelijk zijn deze stappen ook gevolgd kunnen worden door iemand met een pleasend patroon. Het verschil zit ‘em in de uitingsvorm. En iedereen heeft een eigen verhaal dat volledig uniek is.

Ik hoop dat ik middels dit blog je perfectionistische patroon binnen een duidelijker kader heb kunnen plaatsen en dat die helderheid en de stappen die ik uiteen heb gezet je gaan helpen bij je helingsproces.

Ik wens je veel stevigheid en wijsheid!

Groet,

Ferry

Coach voor mentaal welzijn & persoonlijke groei

Wil je je eigen verhaal ontrafelen om zo vrijer en blijer in het leven te kunnen staan? Stuur me eens een berichtje op ferry@bananatree.nl of volg me op Instagram via @bananatree.nl.

Volg jij je zielspad?

Volg jij je zielspad?

Wanneer je leeft zoals het voor jou bedoeld is, als je zo gezegd je zielspad volgt, dan voelt het leven als een positieve stroom waar in er steeds meer naar je toekomt en het geluk met je is. Het flowt, er komt op je pad wat er voor je bedoeld is en je voelt van binnen dat dit de bedoeling is, dat je op het goede pad zit. Wanneer je van dit zielspad afwijkt kom je in een negatieve spiraal terecht. Er gebeuren dingen die niet zo leuk zijn, je bent niet echt gelukkig, vind het leven niet vervullend of je wordt zelfs ziek. Je krijgt letterlijk tekens dat je iets moet veranderen om weer op de juiste weg terecht te komen. Deze tekens blijven zich net zo lang herhalen tot je er naar gaat luisteren. Als je deze tekens leert herkennen dan kun je steeds duidelijker gaan voelen wat wel of niet goed voor jou is.

Christina heeft hier in haar boek “Visoen over het goede” overzichtelijke lijstjes over gemaakt:

De tekens die er op wijzen dat je jouw zielspad volgt; 

  • Je bent enthousiast, voelt levensvreugde en hebt oprechte humor
  • Je ervaart een gevoel van innerlijke vrede en bent tevreden met jezelf en je omgeving
  • Je hebt gezonde eigenliefde, een gezond zelfbewustzijn en een gepaste omgang met anderen
  • Je voelt innerlijk harmonie en balans
  • Je hebt een sterk ontwikkelde eigen verantwoordelijkheid
  • Je hebt een helder beeld van je eigen potentieel
  • Je bent creatief en vindingrijk
  • Je volgt je innerlijke stem, je innerlijke kompas
  • Je hebt het vermogen om te leven vanuit je hart en je met doorzettingsvermogen aan je persoonlijke missie te wijden
  • Je kan herkennen wanneer een missie is volbracht en met hart en ziel aan een nieuwe opdracht beginnen, je leeft in het nu
  • Je hebt synchroniciteit en déjà-vu ervaringen

De tekens die er op wijzen dat je jouw zielspad niet volgt; 

  • Je hebt een gebrek aan enthousiasme en levenslust, hebt twijfels en nachtmerries
  • Je hebt een gebrek aan innerlijke voldoening, bent ontevreden met jezelf en je omgeving
  • Je hebt een gebrek aan eigenliefde, offert jezelf op of buit anderen uit
  • Je ervaart stress en een innerlijke onbalans
  • Je hebt een gebrek aan eigen verantwoordelijkheid en projecteert je schuldgevoelens op anderen
  • Je onderschat of overschat je eigen potentieel, hebt een gebrek aan ideeën, hebt gelatenheid of juist losbandigheid
  • Je laat je leven bepalen door invloeden van buitenaf en je levensomstandigheden
  • Je zoekt naar de weg van de minste weerstand of bent overdreven gemotiveerd voor de verkeerde dingen
  • Je ervaart een gevoel van stilstand en houdt je vast aan het verleden, leeft in het verleden
  • Je bent verward, gedesoriënteerd of hebt een depressie of burn-out

Je zult na het lezen hiervan waarschijnlijk al begrijpen hoe belangrijk het is om je zielspad te volgen. Als je dit niet doet zul je continue tekens blijven ontvangen dat je ergens verandering in mag aanbrengen. Dit kunnen kleine tekentjes zijn die als je niet luistert steeds erger kunnen worden. Je ontvangt subtiele hints dat iets niet helemaal lekker gaat, wil je hier niet naar luisteren of je ziet het nog niet in, dan kan het bijvoorbeeld zo zijn dat je wakker wordt geschud door een ongeluk of je komt in een benauwde situatie terecht waarin je jezelf wel moet afvragen wat hiervan de bedoeling is.

Waarom kiezen dan toch veel mensen nog niet (volledig) voor hun zielspad? Het is eng, spannend en onbekend. Er is je op school niet geleerd om naar je gevoel te luisteren en om te ontdekken wat je zielsmissie is. Je werd thuis niet geholpen om je eigenliefde te versterken en je hart te volgen. De maatschappij heeft bepaalde verwachtingen van je waardoor je een druk ervaart om daar aan te voldoen. Er zijn genoeg redenen te bedenken waardoor je afwijkt van je eigen pad. Als je bovenstaande lijstjes bekijkt, wil je dan je patronen doorbreken om wel jouw zielspad te gaan volgen of blijf je nog steeds liever verder gaan zoals je gewend bent?

Ik hoorde vandaag een vrouw snorkel les geven aan kleine kinderen in de zee. Ik was zo blij om haar les te horen geven op een manier waarbij bewustwording en liefde voelbaar was. Zij gaf de kids een compliment “you guys were very brave”. Vervolgens vroeg ze waarom ze bang waren geweest om de zee in te gaan en ze zei dat ze allemaal dapper waren omdat ze iets hadden gedaan waar ze bang voor waren. Ze hadden niet alleen een angst overwonnen, ze waren zelfs enthousiast om nog een keer te gaan! “You did great, this is the whole definition of being brave, being scared and do it anyway’ zei de teacher. De kinderen waren trots, zij hadden niet alleen geleerd om te snorkelen, maar kregen meteen een mooie levensles mee. Ik hoop dat deze manier van lesgeven meer en meer geïntrigeerd zal worden. 

Ik voel het zeker als onderdeel van mijn missie om dit over te brengen op anderen. Om de mogelijkheden te laten zien en te delen hoe belangrijk het is om te doen waar je happy van wordt. Ik heb een punt in mijn leven gekend waar ik totaal het nut niet in zag van mijn leven hier en het me ontbrak aan levenslust. Van dat onderste lijstje kon ik elk punt afstrepen. Letterlijk elk punt was op mij van toepassing. Best schokkend als ik daar nu op terug kijk. Ik ben door elk punt heen gegaan en het was geen makkelijke weg om dat allemaal te doorbreken, maar de wil was er en dat is genoeg om het te laten slagen. Inmiddels kan ik mijzelf volledig vinden in het de tekens die er op wijzen dat ik mijn zielspad wel volg en wanneer ik enigszins afdwaal weet ik dit te herkennen zodat ik er wat aan kan doen.

In het proces is het vooral belangrijk om je te openen voor de tekens die je krijgt, om te leren luisteren naar je innerlijke stem. Een (bijna) ongeluk, iets wat continue kapot gaat, afspraken die herhaaldelijk niet doorgaan, lichamelijke klachten? Het zijn allemaal dingen die jou iets willen vertellen. Zo heb ik bijvoorbeeld lange tijd tekens gekregen dat ik in het buitenland moest gaan wonen, maar ik wilde daar niet naar luisteren. Ik durfde niet alles achter me te laten, ik wilde wachten op een man die met mij samen wilde emigreren, ik vond dat ik me moest aanpassen aan de maatschappij en gewoon tevreden moest zijn met het leven wat ik had. Uiteindelijk ‘won’ het universum, ik kon er niet meer omheen en van het een op het andere moment ging ik dan toch emigreren. Daarna ging mijn leven pas echt in een stroomversnelling, omdat ik eindelijk na jaren deed wat ik al lang diep van binnen voelde maar waar ik nooit aan wilde toegeven.

Een depressie was wel één van de dieptepunten van mijn tekens. Ik had al allerlei tekens gekregen, maar die wilde ik destijds niet horen of zien. Het ging net zo lang door tot ik niet meer kon, opgebrand was en in een donkere wolk van een depressie verdween. Zo blijkt hoe belangrijk het is om naar je lichaam en je gevoel te luisteren. Inmiddels ben ik mezelf steeds beter gaan leren kennen, ik leef in het nu en vertrouw op de keuzes die ik maak vanuit mijn hart. Bij het leven op deze manier, directe acties ondernemen vanuit mijn hart loop ik het risico keihard onderuit te kunnen gaan of het pakt geweldig uit en ik ben vervult van geluk. Beide is oké, wanneer iets niet verloopt zoals gehoopt dan valt daar nog een les in te leren en vervolgens komt er gewoon weer een nieuwe dag met nieuwe mogelijkheden.

Mijn eigen bedrijf starten is iets wat al vastgelegd was en waar ik steeds meer tekens over kreeg. In DEZE blog kun je een kort verhaal lezen over hoe dit is ontstaan. De zaadjes waren al jaren geleden gepland, al had ik daar zelf geen idee van. In de loop van de jaren ging mijn innerlijke stem steeds harder ‘roepen’ wat ik moest doen. Bij die ingevingen dacht ik steeds ‘nee, dat ga ik echt niet doen’. Ik deed het dan uiteindelijk toch en was verbluft van de magie die er ontstond. Vandaar mijn tattoo met de tekst ’trust the universe’, ik kan echt niet meer anders dan er op vertrouwen dat het universum mij de goede kant op helpt.

De ‘wat maar als’ gedachtes en beren op de weg kan ik nu steeds makkelijker aan de kant zetten. Ik weet dat als ik niet luister naar mijn innerlijke stem het alleen maar uitstel is van wat er toch uiteindelijk gaat gebeuren. Soms heb ik geen idee waarom ik een bepaalde actie onderneem, het is iets van binnen wat ik voel wat ik moet doen zoals een vliegticket kopen, een bericht sturen of informatie delen in een sessie. Door continue af te blijven gaan op mijn innerlijke stem kan ik in het nu leven. Een gesprek van gisteren of iets wat wellicht in de toekomst kan gebeuren doet er niet toe en precies dat maakt alles anders. Ik doe dan wat er in dat moment de bedoeling is ongeacht alle gebeurtenissen er omheen die al geweest zijn of nog zullen komen. Het is makkelijker gezegd dan gedaan, dit is niet iets wat je binnen een week ineens in je systeem hebt. Geef jezelf de tijd om deze nieuwe manier van handelen te integreren in je systeem.

Ik weet 100% zeker dat het voor iedereen mogelijk is die switch te maken. De eerste stap is inzien en erkennen dat jij niet je zielspad leeft. Een pijnlijk besef, best lastig om toe te geven. Wanneer je weet dat dit zo is is de volgende stap om er iets aan te willen veranderen. Als je het nog fijn vindt in een slachtofferrol te blijven hangen en als je wilt blijven denken ‘het is mij niet gegund, mijn leven is nou eenmaal zo, ik ben nu eenmaal zo’, dan wordt het erg moeilijk. Vind de wilskracht in jezelf om de verandering aan te gaan en ook al is het nog niet zover, voel dat het mogelijk is. Open jezelf voor de positieve opties. Zodra je de openheid voelt kun je verder. Als je het lastig vindt en niet weet waar je kunt beginnen zoek dan naar hulp van een coach en/of healer die je kan begeleiden. Zoek iemand waarbij je je op je gemak voelt en door wie jij je geïnspireerd voelt. Iemand die jou op een liefdevolle manier in de spiegel kan laten kijken en je helpt op jouw innerlijke reis.

Het is goed om eerst te voelen of iemand bij je past of het klikt en er een bepaald niveau van vertrouwen is. Wanneer je dit niet voelt is de kans groot dat je jezelf niet volledig openstelt, geen handvaten wilt aannemen en de energie niet volledig stroomt. Als je hulp wilt bij jouw persoonlijke groei zoek dan naar de persoon waarbij je je gezien en gehoord voelt en ga een mooie reis tegemoet.

Follow your path beautiful soul!