The awakening of a man

The awakening of a man

This is a story about The Awakening of a Man who once believed that Love was Truth.

Hi, thank you for taking the time to read what I have to share with you. I feel grateful for sharing my experience and parts of my life that may help you see your own version of “the bigger picture”.

I will start by telling you a little bit about myself. My name is Patrick, soon I am turning thirty-six, I have never felt more love than ever before. I have a daughter of three turning four this year. My profession for over ten years is performing and I expanded that profession with life experiences where I can connect to any soul (that is willing) at any time and place. That power of connecting enables me to love others without expectations. Unconditionally.

Since the last two and half years my life has been very calm and peaceful. After the break up with the mother of my daughter I started to dig deep within myself and I found a lot of walls that were pulled up out of defense of my own sanity. How could it be that every relationship I experienced was based on a constricting kind of love? Why do people say that every relationship needs to have their fights in order to maintain the balance for a “healthy relationship”? 

Some of these thoughts did not make any sense at all, even when I was in the midst of these -for me personally- toxic relationships. Doesn’t love offer us peace at the maximum where every trigger that comes by is welcomed inwardly with honesty instead of escalating at a high rate where two people that were supposedly loving each other fight over the silliest topics in an emotional state at that very moment? During break ups in my long relationships I wasn’t able to maintain my own truth and sanity when it came to what a healthy relationship means. I started to believe that this was it. After all, love overcomes everything, right?

After many break ups I came to find that I created a toxic image for myself and that I no longer wanted to believe that fights, verbal aggression, projecting fear and anger based emotions towards someone you say you love was not serving my Soul any good.
After the very last break up that I spoke about earlier I could not even be mad or sad about it any longer. But it was that very moment that I strongly felt my worth and my self love rising up after dark clouds of grief, hurt and lies and the latter especially towards myself. I convincedly told myself that from that day on and from that very moment I was going to be my number one priority. Cause only with that mindset I could become the father that my daughter needs and be the partner that I always wanted to experience. The bigger picture of love was too beautiful and intense for it to be an illusion.That realization went along with an astrological event that I was never really aware of and serious about until that day.

The night before my awakening it was a Full Moon Lunar Eclipse in my Zodiac Sign Aquarius and when I saw what the meaning of it was, it all made so much sense to me, experiencing the intense resonation I felt with this Lunar Eclipse. 

Here is a little description:

“Aquarius goes against the grain, does not conform to expectations, bypasses past patterns and moves fearlessly into the unknown.

All the emotional/mental/physical/spiritual baggage you’ve been carrying around will be easily released and replaced by golden Light and Gratitude.
And it gets better…
Friday’s celestial event unlocks a magnificent 9:9:9 numerology code that will illuminate your Soul’s purpose, highlight your inner gifts and show you what you came here to do. 

Allow love, trust, patience, gratitude and forgiveness to inform every decision, infuse every conversation and inspire every thought.
And you will move through this Total Lunar Eclipse with ease and abundance.

This rare lunation will expand your mind, help you gain new perspectives and will ignite a spark within you!”

I read this description a few weeks after that particular night. This message combined with that Lunar Eclipse that I got to witness from Sicily, was such a powerful combination that I felt strongly supported and confirmed by the Universe that this was my own doing and that the choice I made to put myself first, was the best choice I had made in years! Whether you believe in astrology or not, this was a very magical thing to me that manifested it’s way into my life until this day. If you’re an Aquarius reading this, you might want to check for yourself what you were doing and how you were feeling the 27th of July 2018 🙂 The night of the eclipse.

Allow me to refer you to a little videoclip on YouTube that portrays my awakening and how extremely hard it is to reach a certain level of your Higher Self. When I saw this clip it resonated hardcore with my Soul because I recognized myself in this character.
It’s a clip from DragonBall Z and one of the main characters Vegeta is trying to become a Super Saiyan. Before you go and check it out, I want you to know two parallel details that Vegeta and I have in common 😉
1. Kakarot, a Saiyan of a lower class rank is Vegeta’s ultimate rival. My ultimate rival was me.
2. The 500 times gravity was the emotional pressure that I felt upon my Soul in extreme moments during fights and inner struggles in my relationships.
Enjoy the Awakening of a Man Who Believed Bitterness, Jealousy and Envy was Key Clip: click here to watch the video.

Unlocking the love for myself was as essential, but not an easy task. Through deep conversations and reflections in full honesty towards myself I encountered very dark parts of myself and I started to see those parts that I neglected and labeled as negative as a very important part of me. That dark side I now acknowledge as my superpower and it goes hand in hand with a mindset that allows me to control my emotions. And let me highlight the control part.
Recognition is an honesty tool that helped me see my triggers. When someone or something used to trigger me I immediately reacted out of anger or any other emotion that brought my mood down in an instant. And because of my hardheadedness, I got stuck in that state for too long.
Using recognition I see my triggers, I allow myself to feel the emotion linked to that trigger and therefore I acknowledge the emotion. Now it enables me to have two choices. Do I become the emotion or do I honestly empower and acknowledge the feeling of that emotion? By saying:
“I feel that (….fill in the blanks….) angers me.” Then you have two choices, do you become that emotion or do you see it for what it is and react from a place of higher awareness?
By acknowledging but not becoming the emotion you protect yourself from unnecessary suffering from reacting to anything that is being said to you, emotionally. 

At this very moment I’m in a relationship that is loving beyond words. I cannot even describe this amazing woman that I may spend moments with. Every moment is so unique and so vividly lived that I now KNOW that love is truth. I no longer believe it or think it or wish it to be true. Love is not outside of me any longer. I know it and it knows us. The foundation when it comes to our relationships is in the simplicity of it all. Simplicity is the highest form of complexity.
My bigger picture about love is confirmed every single day. Yet this love journey started already on the night of the eclipse, seven months before I met this amazing woman who is an artist in amplifying the love I have inside myself. But loving myself and putting myself first was the essential key to unlock this possibility of true love. And it goes both ways where we now bath in love consistently no matter what day, time or place.

From here it all depends on how you love yourself. Any interaction with people will reflect your inner reality in a certain way. I dare you to go out there and discover your real higher self. It is most rewarding and you will feel more alive than ever before.

Live the life you love and love the life you’re living!

Patrick Karijowidjojo – A peaceful warrior, father and an ever growing and learning soul

Volg mijn blog

We gaan vertrouwelijk om met je gegevens, lees de privacyverklaring

Moeder worden

Moeder worden

Voor mij is het nooit de vraag geweest of ik moeder wilde worden, maar wanneer. Zolang ik mij kan herinneren wilde ik graag moeder worden. Graag een jonge, want dat waren mijn ouders ook en dat heb ik altijd heel erg fijn gevonden. Fertiliteitsproblemen, wensmoeder… Ik kende het niet. Iedereen om mij heen raakte altijd heel erg makkelijk zwanger, dus geen flauw benul dat ‘gewoon’ moeder worden, niet altijd zo ‘gewoon’ zou zijn. 

Laat ik beginnen met mij eens voor te stellen, dan weet je tenminste met wie je te doen hebt en van wie je het verhaal aan het lezen bent. Ik ben Wiesje, 27 jaar en woon op Scheveningen samen met mijn lieve vriend Michael, waarmee ik inmiddels bijna 9 jaar samen ben. Inmiddels wonen wij 6 jaar samen, hebben beide een goede baan en een prachtig koophuis waar wij ons gezinnetje willen laten groeien. Helaas gaat dat laatste niet zoals wij willen. 


Laat ik beginnen bij het begin. De wens om moeder te worden is altijd enorm groot geweest bij mij en toen ik op mijn 19e een relatie kreeg met Michael hebben we altijd heel open gepraat over een kindje. Toen wij 2 jaar later gingen samenwonen, voelde ik gewoon dat hij de papa van mijn kindjes moest worden. Alleen was ik in die tijd druk bezig met mijn studie en besloten wij dat ik die eerst zou afmaken voordat we zouden stoppen met de pil. 3 jaar later, na een hoop studie vertraging, was in juni 2017 de tijd daar. Op de dag van mijn verdediging nam ik mijn laatste pil van mijn strip en zei ik tegen mijn vriend: ‘Als ik vandaag slaag, dan is dit officieel de laatste!’. Die middag haalde ik mijn verdediging en was dus ook mijn laatste pil een feit. Dat zelfde jaar kochten we ons eerste huis en besloten we dat we wel zouden kijken hoe snel het zou gaan. We zouden er geen haast of druk achter gaan zetten.

Inmiddels een jaar later, was er nog niks gebeurd en besloot ik een bezoek aan de huisarts te brengen. Die werkte een vragenlijst af en zijn conclusie was dat aan de hand van die vragenlijst geen problemen zouden moeten zijn en we over een jaar weer terug mochten komen als er nog niks was gebeurd… Je raad het al. Een jaar later zaten we er weer en kregen we eindelijk een doorverwijzing.

Na de aanmelding bij het ziekenhuis zijn we beide door de medische molen gehaald en is de conclusie dat we beide gezond zijn en er dus geen verklaring is waarom wij nog niet zwanger waren geworden. Tuurlijk waren we dankbaar dat het ‘gewoon’ kon, maar de vraag waarom het nog niet gelukt was, was daarmee niet opgelost en dat was enorm frustrerend. Ergens hoopte ik dat ze toch iets zouden vinden en het heel makkelijk zouden kunnen oplossen en daarmee dus ook snel zwanger zouden worden, maar dat was dus niet het geval.

Geduld hebben

Inmiddels is het januari 2021, zijn we ruim 3,5 jaar bezig met zwanger worden, hebben we 3 iui trajecten achter de rug en staan we nog steeds met lege handen. Een grote domper kan ik je vertellen, maar daar wil ik ook niet te lang bij stil staan. 

Ik ben nog steeds enorm dankbaar dat we überhaupt kinderen kunnen krijgen, al zien we daar tot op heden nog vrij weinig van, hihi. Daarnaast worden we in 2021 maar liefst 2 keer oom en tante en kunnen wij niet wachten om deze baby’s te mogen ontmoeten. We genieten enorm van alle lieve baby’s en kindjes om ons heen en zijn stiekem soms ook best blij dat we de kinderen lekker terug kunnen geven aan de ouders en wij rust hebben, hihi. Elk nadeel heeft zijn voordeel, denken wij dan maar, hahaha. Regelmatig krijgen wij ook de vraag of wij het niet lastig vinden dat ‘iedereen’ om ons heen zwanger wordt en wij daarin ‘achterblijven’. Gelukkig kijken wij hier hetzelfde naar en vinden wij dit niet lastig. Wij gunnen iedereen een kindje en genieten net zo hard mee van de kleine baby’s. Wij kennen de weg naar hun kindje niet en weten niet wat zij hebben moeten mee maken om zwanger te worden. Hopelijk was deze weg voor hun makkelijk, maar misschien was dit ook een weg met veel hobbels. 

Taboe doorbreken

Vorige jaar besloot ik open te zijn op social media over het traject wat wij zouden gaan volgen. Waarom we dit besloten te doen? Dit had meerdere redenen. Ik merkte bij mij een enorme behoefte om met lotgenoten te praten. Ik heb intens lieve mensen om mij heen. Zowel familieleden, als vriendinnen, maar ergens begrepen zij niet wat wij doormaakten. Hoe hard zij ook hun best zouden doen, zij zouden de emoties waar we mee te maken hadden niet snappen. Gelukkig voor hun natuurlijk. Ik was opzoek naar mensen die echt begrepen wat wij meemaakten en dit vond ik niet in mijn directe omgeving. Gelukkig heeft de openheid op social media dit wel gebracht. Ik ben met veel lieve vrouwen in contact gekomen die ook bezig zijn met deze trajecten. Ik vind dat enorm fijn en wens iedereen lotgenoten toe om zo je verhaal te kunnen delen en er over te kunnen praten. Daarnaast merkte ik ook dat er een enorm taboe heerste op fertiliteitstrajecten. Hoe vaak hoor je wel niet dat iemand ‘zo zwanger was’ en nooit hoorde ik iemand zeggen dat het heel moeizaam was gegaan. Daar wordt naar mijn idee veel te weinig over gepraat. Zwanger worden gaat bij 1 op de 6 stellen helemaal niet zo snel en gewoon.

Hoe moeizaam, zwaar en pittig het traject ook is, ergens ben ik ook dankbaar. Dankbaar dat ik door het traject mijzelf beter heb leren kennen. Ik heb gesprekken met o.a. een psycholoog gehad, die mij inzichten heeft gegeven over wie ik nou echt ben, over hoe ik in het leven sta en hoe ik met mijn emoties om moet gaan. Ik kon voorheen maar moeilijk trots zijn op mijzelf en wat ik behaald heb. Mede door dit traject heb ik ingezien hoe sterk ik ben en hoeveel veerkracht ik heb. Het maakt het traject absoluut niet minder moeilijk, maar ergens had ik het ook niet willen missen (is dat gek om te zeggen?). Het heeft mij een mooier mens gemaakt en ik ben trots op hoe ik in het leven sta. 

Voor al die lieve wensouders die, net als wij,  nu nog in het traject zitten, wil ik zeggen: ‘Blijf er in geloven’. Het is cliché, ik weet het, en misschien kan je er helemaal niks mee en dat mag! Toch geloof ik erin dat er voor ieder van ons het moment daar zal zijn waar wij allen zo naar verlangen. Het maakt het niet makkelijk, dat weet ik ook al te goed en soms zouden we willen dat we in de toekomst willen kijken, zodat we zien hoe lang onze naar onze droom nog duurt. Helaas kan dat niet en hoop ik dit voor ieder van jullie dat je, hoe zwaar het soms ook is, mag groeien als mens van dit traject en avontuur. 


Op mijn instagrampagina vertel ik meer over ons traject en de obstakels, zoals fouten in het ziekenhuis tijdens ons traject, waar wij mee te maken hebben gehad. In deze blog heb ik een klein stukje verteld over ons en wat wij hebben meegemaakt, maar ons hele verhaal, is lastig vast te leggen in 1 verhaal. Mocht je meer willen weten over ons en het traject, dan hoop ik je binnenkort op mijn Instagram te zien. 

Voor nu wil je bedanken dat je ons verhaal hebt gelezen. 

Veel Liefs Wiesje 

Volg mijn blog

We gaan vertrouwelijk om met je gegevens, lees de privacyverklaring

Je bent nooit van mij geweest

Je bent nooit van mij geweest

Ik ben Dwight Gefferie, content creator van beroep en levenskunstenaar in mijn vrije tijd. Mijn grootste inspiratiebron om te doen wat ik doe, is de mens. De mens zie ik als een onoplosbare puzzel die ik, tegen beter weten in, toch wil oplossen. Onder andere om die reden ben ik samen met mijn co-host Mariëtte Ruggenberg, vorig jaar de  Make Love Work podcast begonnen. In onze podcast voeren wij samen met bijzondere pioniers taboe doorbrekende gesprekken over de liefde, ambities en het magische. Mijn vormen van meditatie zijn gitaarspelen en uitwaaien op de motor. Het afgelopen jaar was een jaar van openbaringen. Ik heb mijn ouders beter leren kennen (en daardoor ook mijzelf) en ik heb voor het eerst een studie (Psychologie) gekozen waar ik helemaal achter sta. Ik ben benieuwd wat het leven nog meer voor mij in petto heeft.


Op mijn 15e ontmoette ik per toeval een weduwe die meer dan 50 jaar ouder was dan ik. In dit stuk noem ik haar Lilith. Haar man was bijna twee jaar overleden op het moment dat wij elkaar ontmoetten. Lilith was een gehandicapte vrouw. Na de oorlog kreeg zij botkanker en moest haar been worden geamputeerd. Wat een van onze favoriete bezigheden waren, was tuinieren en praten. Eigenlijk sprak Lilith voornamelijk en ik luisterde. Zij liep al ruim 50 jaar langer dan ik op deze aardkloot, dus was het niet zo gek dat zij meer te vertellen had over het leven dan ik. We spraken over alles en nog wat, maar ons favoriete onderwerp was liefde. Ondanks dat zij daar veel ervaring mee had, kon zij mij geen sluitend antwoord geven op de vraag ‘Wat maakt een liefdesrelatie succesvol?’

Lilith en haar tweede man zijn bij elkaar gebleven tot aan zijn dood. En dit huwelijk was, in tegenstelling tot haar eerste, een open huwelijk. De eerste keer dat Lilith mij vertelde over haar alternatieve relatievorm, zat ik vol verbazing te luisteren naar haar verhalen.

Ik was 15 en had net verkering. De enige relatievorm die ik kende was de monogame. Mijn enige ervaring waarbij een derde persoon onderdeel werd van een relatie, was de situatie van mijn moeder, vader en zijn toenmalige minnares. Maar dat was alles behalve open en/of harmonieus. “Ben je niet bang dat hij verliefd wordt op een ander en je hem kwijtraakt?” vroeg ik aan haar. “Hij is nooit van mij geweest Dwight. Ik kan hem dus ook niet kwijtraken” antwoordde zij. Ik hoorde wat zij zei, maar ik was niet in staat om het concept te bevatten.

Wat maakt een relatie succesvol?

Ik ben nu 20 jaar ouder. Mijn hart is in de loop der jaren een aantal keren gebroken en ik heb zelf op een paar harten getrapt. Ik bleek toch meer op mijn vader te lijken dan ik hoopte. Gelukkig hoef je het leven niet uitgespeeld te hebben op mijn leeftijd en mag je blijven groeien. Het enige wat niet is veranderd de afgelopen 20 jaar, is mijn vraag “Wat maakt een liefdesrelatie succesvol?”. Ik ben in ieder geval tot het inzicht gekomen dat er geen sluitend antwoord bestaat. Gistermiddag interviewde ik Jan Geurtz voor onze Make Love Work podcast en daarin verwoordde hij mooi het begrip spirituele relaties

Jan en Lilith delen een soortgelijke filosofie op het gebied van liefde, waardoor ik goed kon vergelijken welke gevoelens toen en nu bij mij opkwamen tijdens de gesprekken. De 15 jarige Dwight voelde de schoonheid van zo’n soort relatie, maar werd bedwelmd door alle mogelijke doemscenario’s die het met zich mee kon brengen. Nu voelde ik wat anders. De doemscenario’s voelde minder aanwezig en minder scherp. Ik kwam tot het besef dat mijn ego kleiner was geworden. Mijn ego creëerde namelijk de doemscenario’s en angsten. Hij zorgde er toen voor dat ik niet in staat was om vooral de liefde te kunnen zien. Begrijp me niet verkeerd mijn ego is nog steeds aanwezig, maar hij schreeuwt minder hard. 

Een nieuwe vorm van relaties

Ik denk dat de juiste liefdesvorm net zo uniek is als een vingerafdruk. Het is een vorm die volledig afgesteld zou moeten zijn op de échte wensen van de betrokkenen. Tegen elkaar uitspreken dat er geestelijke of seksuele gevoelens voor een ander ontstaan zonder daar op te worden afgerekend, is in mijn optiek een cruciaal element op het gebied van liefde. Het zal waarschijnlijk zoveel vrijheid en ontlading van spanning geven, dat de behoefte om er iets mee te doen zal afzwakken. Of niet… in dat geval zou ik willen dat mijn partner en ik daar een kwetsbaar gesprek over kunnen voeren. 

Zonder dat wij onze onzekerheden projecteren op de ander. Ik heb geen idee hoe ik zal reageren of mij zal voelen op het moment dat mijn partner zoiets met mij deelt. 

Oude trauma’s zullen omhoog komen, mijn onzekerheden zullen worden blootgelegd. Ik hoop dat ik dan sterk blijf. Dat ik blijf praten, blijf luisteren en mij vooral blijf focussen op wat wij hebben. Ik ben bereid om het gevecht met mijn demonen aan te gaan. Het zal waarschijnlijk pijn doen, maar mijn doel is om er niet onder te lijden.


Volg mijn blog

We gaan vertrouwelijk om met je gegevens, lees de privacyverklaring

De weg terug

De weg terug

Mijn naam is Steffie Hooijman. Ik ben geboren op 4 november 1995. Naar aanleiding van mijn boek ‘De weg terug’ vroeg Livia mij om een blog te schrijven. In dit boek en deze blog beschrijf ik mijn hersenbloeding.

Ik heb pedagogische wetenschappen in Leiden gestudeerd. Ik woonde hier ook en na een half jaar tussenjaar was ik aan mijn master forensische gezinspedagogiek begonnen, echter moest ik na een paar weken stoppen. In dit half jaar tussenjaar ben ik met destijds mijn vriend voor twee maanden naar Australië geweest, om daar langs de oostkust te reizen. Helaas heb ik op 22 februari 2018 een ernstige hersenbloeding gehad. Hierdoor kwam aan dit alles bruut een eind. Ik zal eest ingaan op wat er aan de hersenbloeding vooraf ging.

Een onschuldig onderzoek

In de zomer van 2016 heb ik meegedaan aan een onderzoek van de universiteit. Bij dit onderzoek werd er gebruik gemaakt van een MRI-scan. Er werd gekeken naar het effect van pijnprikkels op het leren. Niet alleen leek de scan mij interessant, ik kreeg er ook nog eens geld voor. De scans werden voor de zekerheid bekeken door een arts. Totaal onverwachts bleek ik een vaatmisvorming (avm) in mijn rechter kleine hersen te hebben. De vaatmisvorming was van dusdanige grootte dat behandeling noodzakelijk was. Ongeveer een jaar na het onderzoek werd ik in het ziekenhuis in Tilburg eenmalig bestraald. Er werd eerst een kroontje op mijn schedel geschroefd. Dit zodat ik niet kon bewegen. De bestraling vond plaats in een soort van MRI-scanner. Het duurde enkelen uren. Achteraf had ik niet veel last van de bestraling. Alleen viel mijn haar op de plek van de vaatmisvorming uit. Ook had ik morfine gehad. Hier had ik wel last van. Ik mocht wel vliegen, dus een paar maanden later ben ik naar Australië gegaan. Ongeveer halverwege deze reis begon de hoofdpijn. Dit werd steeds erger, maar volgens mijn neurochirurg was er niks aan de hand. Ik ben namelijk nog naar het ziekenhuis geweest voor een CT-scan. Hierop was alleen wat vocht te zien. Eind februari was ik dusdanig ziek dat ik bij mijn ouders sliep. Achteraf mijn redding. Was ik in Leiden geweest, dan had ik het niet overleefd.

In coma

Op de avond van 22 februari hoorden mijn ouders een harde gil. Ik bleek het te zijn geweest. Ik had in mijn slaap een hersenbloeding gehad (ik kan mij hier niks van herinneren). Ik denk dat ik gilde van de pijn, maar ik kan het mij niet meer herinneren. In het ziekenhuis ben ik geopereerd. Ik heb vijf maanden op de IC gelegen, waarvan negen weken in coma. Uit coma komen gaat heel geleidelijk en absoluut niet zoals je ziet in films. Ik heb heel veel complicaties gehad en een aantal keer op sterven gelegen. Wel ben ik na de coma steeds bewuster geworden. Onder andere door de maandenlange beademing, ben ik erg veel afgezwakt. Ook ben ik erg veel afgevallen, doordat de sondevoeding niet aansloeg. Hierdoor heb ik eerst vier maanden aan moeten sterken in een verpleeghuis. Van de maanden ziekenhuis kan ik mij gelukkig bijna niks herinneren.

In het verpleeghuis heb ik erg veel geslapen. Ook bleek hier dat ik op cognitief niveau geen letsel had. Op fysiek niveau daarentegen wel heel veel. Zo kan ik niet slikken, eten en praten. Daarnaast heb ik een gecuffte trachea canule. Mijn rechterkant is verlamt. Ik heb geen rompbalans, kan niet lopen en zit in een rolstoel. Ook heb ik last van ataxie, ongecontroleerd bewegen. Ik type alleen met mijn linker wijsvinger en communiceer met een spraak app op een I-pad. Ja, ik heb een boek geschreven met behulp van één vinger. Niet kunnen praten lijkt heel erg, maar het went. Daarnaast verzin je een hoop manieren om toch te communiceren, zoals uitbeelden.

Opnieuw geboren worden

Toen heb ik vijftien maanden in een revalidatiecentrum gezeten. Hier heb ik in kleine stapjes vooruitgang geboekt. Zeker als ik maanden terug keek was dit goed te zien. Ook op cognitief gebied, werd ik steeds meer mijzelf, ondanks dat ik hier geen schade had. Ik denk dat ik nu weer helemaal mijzelf ben, qua karakter.

Nu zit ik sinds een klein jaar in een verpleeghuis. In het begin vond ik het vreselijk, maar het was vooral wennen. De lockdown, waarin de verpleeghuizen op slot gingen, maakte het zeker niet makkelijker. Dit was namelijk echt vlak na mijn verhuizing en ik kende nog niemand. Ik zou graag nog naar een ander revalidatiecentrum gaan, maar ze bieden bijna nergens zorg voor de canule. Ook zou ik graag in Brabant wonen, maar ook nu bieden ze bijna nergens zorg voor de canule.

Dit hele proces lijkt op opnieuw geboren worden, maar trots zijn op mezelf kan ik niet, want alles was zo vanzelfsprekend. Wat mij wel altijd gelukt is, is positief blijven.  Ik ga elk weekend naar mijn ouders toe. Mijn ouders doen dan de zorg. Wat we dan onder andere doen is fietsen op de duo-fiets of ik doe creatieve dingen die ik vroeger ook deed.

Wat ik anderen wil meegeven is dat ze niet zo snel moeten zeuren en naar de dingen moeten kijken die nog wel kunnen. Je bent heel flexibel in moeilijke situaties. Bij de pakken neer gaan zitten levert niks op. Daarbij besef je je pas hoe belangrijk iets is, wanneer je het niet meer hebt of kunt. Bijvoorbeeld zelfstandigheid. Je beseft je bijvoorbeeld nooit hoe fijn het is dat je zelfstandig naar de wc kunt. Dit besef komt pas op het moment dat je het niet meer kunt.

Ondanks dit alles probeer ik altijd positief te blijven. Ik denk dat je je zeker niet beter gaat voelen door bij de pakken neer te gaan zitten. Je moet altijd positief blijven.

Dit alles heb ik beschreven in mijn boek ‘De weg terug’ en is te koop via deze link of op
Je kunt mij ook blijven volgen via mijn eigen website.

Volg mijn blog

We gaan vertrouwelijk om met je gegevens, lees de privacyverklaring

En dan is het jouw kind

En dan is het jouw kind

Mijn naam is Annemiek Valent ik woon in Nederland in een dorp vlakbij Schiphol, Amsterdam. Daar woon ik samen met mijn vriend en mijn zoon van 21 jaar oud. Sinds 2007 ben ik werkzaam bij de ambulance dienst in Amsterdam als ambulance chauffeur.

De melding

Op 21 november 2015 had ik nachtdienst. Om 4.19 uur kregen wij de melding: een auto staat tegen een boom en staat in brand, slachtoffers onbekend. Daar aangekomen herken ik de auto als zijnde de auto van mijn ex-man.

De politie vraag ik om het kenteken na te trekken op naam van mijn ex-man, dit is iets wat wij nooit doen, wij komen immers iedereen helpen. Dit had ik ook nog nooit gedaan. Deze vraag wordt bevestigd aan mij en daar wordt bij verteld dat er een jong iemand in zit en geen 53 jarige man.

De paniek schiet in mijn hele lijf. Ik loop weg en ga heel hard gillen. Ik trek aan mijn haren en zeg gek te worden. Ik denk op dat moment ook, als ik heel hard gil, dan komt mijn zoon Gian weer bij mij wonen, hij was net definitief bij zijn vader gaan wonen.

Ter plaatse loop ik doelloos rond, ik ben niet in de auto gaan kijken. Iets heeft mij beschermd dat niet te gaan doen. Dit was ontzettend foute boel dat wist ik echt meteen. De politie geeft aan mij door dat Gian (mijn zoon van 19 jaar) in de auto zit. Het dringt niet tot mij door. Mijn brein wil deze afschuwelijke informatie niet opslaan. De overige hulpverleners zoals de brandweer en het traumateam zijn verslagen, voelen alleen maar onmacht, hoe gaan zij mij nou duidelijk maken dat echt Gian in die auto zit en overleden is.

Er is een getuige die het mij ook verteld en ik reageer met de woorden “dat kan Gian niet zijn want die heeft helemaal geen RIJBEWIJS!!!” Ik bel ter plekke mijn ex-man op en hij neemt zijn telefoon op, iets in mij herinnerd zich dat ik dat toch jammer vind. Ik vraag hem of zijn auto voor de deur staat en hij zegt dat de auto er niet staat. “Zijn de kinderen thuis?” Wij hebben een gedeeld co-ouderschap. “Nee, Gian is niet thuis “, mijn gezichtsuitdrukking veranderd en de politieagente neemt het telefoongesprek over.

De lokale pers is inmiddels ook aanwezig en staat alles te filmen. Op een gegeven moment besluit ik terug te willen naar de auto. Ik ben tegen gehouden door een agent, daar weet ik zelf niks meer van. Annemiek heeft hij niet tegengehouden ik was absoluut mijzelf niet meer. Het ene moment was ik ter plaatse een hulpverlener en het andere moment een moeder, dat laatste weet ik zelf niks van. Dat is mij achteraf allemaal verteld.

Wij zijn terug gereden naar onze standplaats, ik mocht zelf niet meer rijden. Bij mij thuis staat ondertussen de politie voor de deur om mijn vriend het slechte nieuws te vertellen. Hij denkt dat er iets met mij is gebeurd. Zij vragen hem of hij de stiefvader is van Gian en vertellen hem dat hij verongelukt is. Zij willen hem naar mij toebrengen. Hij hoopt dat ik er niet naar toegestuurd ben wat helaas wel zo blijkt te zijn.

Onsterfelijke jeugd

Na de prachtige uitvaart met 330 lieve familie, vrienden en heel veel collega’s zijn wij de telefoon van Gian gaan laten maken. Uit zijn telefoon kwam heel veel informatie naar boven waar ik geen weet van had. Zijn vader heeft het altijd toegestaan dat Gian de auto te pas en te onpas mocht gebruiken.

Hij stond vol met foto’s en filmpjes van mijn zoon en vrienden in de bewuste auto en vele whatsapp berichten die over het gebruik van de auto gingen. Al die ouders van deze vrienden weten niet dat hun kinderen ook in deze auto regelmatig mee gingen terwijl zij wisten dat Gian geen rijbewijs had.

De jeugd denkt echt “onsterfelijk” te zijn, mij kan niks overkomen, oorzaak en gevolg daarvan is in het puberbrein nog niet volledig ontwikkeld. Tijdens mijn werk komen wij deze acties regelmatig tegen. Iets besturen met alcohol, drugs of lachgas kan DODELIJK zijn. En niet te vergeten whatsappen achter het stuur is 2 a 3 seconden even niet opletten en klaar is je “Oh zo gelukkige leven” en daarbij meteen ook het leven van jouw familie. Lachgas gebruik is in Nederland een groot probleem het is bij wet nog niet verboden, alleen als de politie ziet dat je het achter het stuur doet krijg je een bekeuring. Dit geldt ook voor de volwassenen laat ik die niet buitensluiten.

Tegen mijn eigen kinderen zei ik regelmatig als je iets gaat doen wat je best een beetje spannend vindt denk dan wat ik daarvan zou vinden, dan weet je meteen dat je het niet moet doen. Op de weg waar ik veel rij zie ik heel veel mensen met hun telefoon bezig zijn tijdens het rijden. Op de snelweg blijft die auto nooit vanzelf netjes tussen de lijntjes rijden en dat valt op. De auto slingert van links naar rechts en zij rijden vaak op de middelste baan terwijl er rechts gewoon ruimte is.

Nu is hier in Nederland een proef gaande met een detectie systeem die waarneemt dat je op je telefoon bezig bent ook al ligt die bijvoorbeeld op je benen. Een geweldige ontwikkeling. De boete is nu € 249,00 en die mag van mij nog veel hoger worden dat scheelt zo ontzettend veel leed en ongelukken. Als je bewust iets nuttigt dat je handelen beïnvloed zou ik zeggen: rijbewijs inleveren en niet meer mogen halen. Dat zijn harde uitspraken dat weet ik ook, maar helaas lijkt het echt nodig te zijn.

Een onwerkelijkheid wordt werkelijk

9 maanden later op 6 augustus 2016 wordt er in de vroege ochtend bij ons aangebeld. Ik vlieg mijn bed uit en ook nu weet ik al meteen dat het foute boel is. Ik loop naar beneden en zie 2 agenten voor de deur staan. Ik loop weer naar boven. Er is maar 1 ding wat ik wil en dat is vluchten. Toch ga ik de deur open maken en daar krijg ik de vraag of ik de ex-echtgenote ben van Dhr…

Zij vertellen ons meteen dat hij dodelijk verongelukt is met zijn auto tegen een boom. Dit is te bizar, dit is echt een grap is mijn reactie. Het blijkt echt zo te zijn. De hel lijkt weer opnieuw te beginnen. Door middel van psychologische hulp met de therapie vorm E.M.D.R( Eye Movement Desensitization and Reprocessing) heb ik een lange weg afgelegd.

Ik werk inmiddels weer op de ambulance met veel plezier. Dit werk is mijn passie. Wij weten nooit wat onze dag gaat brengen en wie wij tegen gaan komen. Gian was apetrots op het werk dat ik deed en dat is mijn drijfveer geweest om dit loodzware traject van re-integreren te voldoen.

In 2020 ben ik hier een boek over gaan schrijven en die is inmiddels klaar: En dan is het jouw kind

Op 21 november 2020 is deze naar de drukkerij gestuurd, 5 jaar na dato. Op 7 februari 2021 komt deze op de markt dit is tevens de verjaardag van Gian waar hij 25 jaar zou zijn geworden.

Via deze link kan je het boek al bestellen en ook al iets lezen waar het boek over gaat. Vul onderaan je gegevens in en de uitgever Alexander Snijdewind van Buromension mailt je persoonlijk terug.
Een persoonlijk interview over het interview bij AT5 is terug te zien op YouTube.

Veel liefs Annemiek Valent

Volg mijn blog

We gaan vertrouwelijk om met je gegevens, lees de privacyverklaring

Nepali tale

Nepali tale

The last days of my trip to Nepal allowed me to see wings, travel through space and enter multi dimensions. The cause of it? One man and one stone… 
This is my Nepali tale. 

Finding myself again

One year before going to Nepal, I made a decision to journey within. In six months, the pillars of the my personal world were gone.
My mother – and best friend – passed away, one month after that my partner left me, and a few months ahead the company my mother and I owned together went bankrupt.

I lost it all, leading me to start finding myself.

These events started a journey with no return.

I initiated in Reiki, following my mothers footsteps as Reiki Master, followed a Soul Reading initiation, a practice that, at the time, was guiding my path. Retreats, daily yoga, corporal Therapy and meditation became my new normal.
After leaving everything behind, the next stop in my journey within happened in a trip to Nepal.

Officially, I went to Nepal to visit my boyfriend who was living there for a few months while doing his Yoga Teacher Training. We went hiking the Himalayas and after visiting Buddhist temples in all altitudes I could confirm that nature was my personal temple.

I was in awe of life and feeling connected to that immense magnitude of the mountains. However, the reason why I was in Nepal specifically was not clear to me, until this one morning.

The dream

The fog was still plaining over the rice fields. I decided to go for a walk and process the dream I just woke up from. In that walk, I also send a message to my Soul Reading Teacher telling her I’d seen us in a dream, together with many other women in a circle up the mountains. We were surrounded by glass bottles with crystals inside. The laws of the third dimension would not allow us to put these crystals there. That was work of magic.

We were surrounded by three man. One of them I met in a previous trip, in Brazil. He was my teacher about living in the here and now. The other two, I’ve never seen before.

In the dream, they helped us to created a sacred space to honour the Divine Feminine.
It felt so real I could tell every detail about it. This is why I sat down and drew this circle and the symbolism in my notebook.

Later that day, I went down the mountains to the lovely city of Pokhara, my favourite place in Nepal.

While scrolling through crystal shops looking for the perfect Tiger Eye as a gift to my partner, I stopped this luxurious and shiny crystal shop (not the usual style in the small dusty roads of Pokhara). It wasn’t the intention to find anything for myself. I’d already bough a moon stone ring and a Labradorite necklace. It felt enough as a memory for my Nepali experience.

While I walk in, this gentleman sitting on a desk behind the counter asks if he can help me. Amused at the incredible number, shapes and types of crystals in that shop I reply “No thanks, I am just looking around. Oh, where can I find the Tiger Eyes?”

He points at some direction and at the same time redirects his hands towards the chair in front of him “It’s over there, but please sit here, there is something I would like to speak to you.”

I follow the courtesy and sit down. He smiles, as if knowing something I didn’t: “I was waiting for you to come here today”.

Now I am smiling, kind of sighting and thinking “good sales point, sir”.

Noticing the disbelief in my face he replies “I was in the dream. My name is Imi. Don’t you remember my face? Return to the dream of last night and you will know. I knew that you would come.”

Is this real?

I am not a skeptical, but also not somebody who easily beliefs in everyone. But suddenly, I was brought back to the three man protecting my circle. Feeling a little awkward and not knowing how to reply I start looking at the collection of Malachite under the counter. I point at a specific one, a “drop-like” shape with many layers reminding of an entrance gate. Imi gently hands over this stone to me saying “if it’s a portal you are the only one who has the key. I found it and polished myself. It was made for this shape.”

He was right. It was made for the “drop-like” shape.

The moment I held this stone in my hands I was gone. My whole body was shivering and I could no longer describe the experience from a three-dimensional perspective. He notices my unease with the situation and tells me “you don’t know who you are, that’s why you are here. We’ve known each other before and I want you to remember who you are. Go to the mirror and look now. What do you see?”

Two wings. Up to two meters high, strong and beautiful black wings. Like a Raven. That’s what I saw. More real then my own human expression, opening from my back and so ready to fly. I could not believe my eyes. But at the same time, I could. I’d never experienced something like this, without any intervention, no meditation, no practice, no external factors needed. Just watching my beautiful wings from one moment to another.

After this experience I was gone. Four hours passed by and Imi smoked about a pack of cigarettes (or two) in the mean time. We travelled places, journeyed in and out of each other souls. We spoke about dreams, life purpose, magic, power, money, shamanism, service, nature, fears, the power of choice and decision making.

He said some uncomfortable truths to me. I told the pain I could see in him.

In between people came in and out of the store. I wondered “which world am I in right now?”

The real world, the only world and yet again the one we pretend not to exist. The world of magic.

Do I still have the Malachite? I surely do. The first times I used I had to purge and felt intense pain. Part of the healing. All welcome.
This stone also allowed me to merge to water, as I went swimming with It, to travel back to that moment, and to feel my wings.

I’ve never seen Imi again. Two days after that visit we left Nepal and while Imi told that I would come back so he would teach me what he knows, that moment didn’t arrive yet. It might not, in this life time. I don’t know and it doesn’t really matter.
The wings stay, the encounter continues in different places, over and over again.

Isadora Caporali is a woman of many passions: entrepreneur, life coach and mother, she currently lives her dream life in Bonaire while supporting women to create a soulful business on three continents.

Volg mijn blog

We gaan vertrouwelijk om met je gegevens, lees de privacyverklaring