Liefde is

Liefde is

Onvoorwaardelijke liefde is zo ongeveer de drijfveer van mijn bestaan. De lessen leren die hierbij komen kijken, onderzoeken, ervaren, delen. De weg naar een wereld van onvoorwaardelijke liefde is niet makkelijk. Toch zullen er mensen mogen opstaan om dit pad te leiden, om te laten zien in hoeveel meer vrijheid en liefde we kunnen samenleven. Het verlangen ernaar is er, er zijn anderen nodig die het levende voorbeeld willen zijn zodat het realiteit wordt. 

 

Verslavingen zijn slechte vervangers van liefde. Verslaving in welke vorm dan ook ontstaat om een bepaalde leegte of pijn in jezelf uit de weg te gaan. De vervulling is steeds maar van korte duur. Je hebt steeds een nieuw shot nodig en de nagevolgen zijn ellendig en moeizaam om uit te kunnen komen. Voorwaardelijke liefde is een redelijke vervanger van onvoorwaardelijke liefde. Redelijk, want ook hier komt vaak drama bij kijken als de ander zich niet volledig aan jouw ‘regels’ houdt. Voorwaardelijke liefde wordt gebruikt om een ander jouw leegtes op te laten vullen, je completer te maken. In beide gevallen gebruik je een externe factor om je gelukkig te voelen. Je gaat je eigen wonden uit de weg met een tijdelijke opvulling. Valt dat weg of is het uitgewerkt dan komt de pijn weer omhoog en is er binnen in jou niks verandert. 

 

De oplossing zit altijd binnen in ons. Heelwording van binnen uit. Als we allemaal in de spiegel zouden durven kijken, onze eigen stukken willen zien en daar verantwoordelijkheid voor nemen zal er een enorme collectieve verandering komen. Dat wil niet zeggen dat je geen relatie kunt hebben. Het kan ook heel helpend zijn om in een relatie te zijn, zolang je beide bewust bent van je eigen patronen, overtuigingen en trauma’s en daar zelf je verantwoordelijkheid over neemt. Zolang je open communiceert met elkaar, je het gedrag van elkaar kan spiegelen en je als individu je processen blijft aangaan. En uiteindelijk zullen we met elkaar groeien naar samenzijn in onvoorwaardelijke liefde, komen we samen op een zelfde frequentie en mogen we de hoogste vorm van liefde ervaren. Niet iedereen zal dit gaan ervaren, het is een keuze om te groeien en deze liefde basis van jouw bestaan te willen maken. 

 

Hoe weet je dan of je in een relatie zit waar dit mogelijk is? Door jezelf af te vragen; waarom ben je met deze partner samen? Stort je in elkaar als de ander om welke reden dan ook wegvalt? Wie ben jij zonder je partner? Neem je jouw verantwoordelijkheid? Kan je op alle vlakken open communiceren met de ander? Ontdek wie je zelf bent en ben je bewust van hoe jij in de relatie staat. Als je voelt dat je alleen gelukkig kunt zijn met een partner of dat je je sterker voelt als je niet alleen bent dan is dat iets wat je in jezelf mag aankijken. Jouw geluk, jouw compleetheid en jouw kracht hangen namelijk niet af van een ander. Ontstaat er steeds drama als je open bent, je jouw waarheid spreekt? Dan mag je ervoor kiezen om dit niet te willen. Kiezen voor die hogere frequentie waar alles er mag zijn en bespreekbaar is begint bij jezelf. In onvoorwaardelijkheid samen zijn begint bij jezelf. 

 

Zo voelde ik bijvoorbeeld een aantal jaar geleden dat ik in het buitenland zou willen wonen. In de beelden die ik daarover doorkreeg was ik niet alleen, er was een man bij mij en ook een kindje dat niet van mij was, wel van hem. Zaadjes werden geplant binnen in mij om hier wat mee te doen. Vervolgens merkte ik op dat ik aan het wachten was op die man tot dat ik daadwerkelijk ging emigreren. Dat was het ideale plaatje, dat was makkelijker, zo vertelde ik mijzelf. Een bullshit verhaal. Het inzicht kwam dat ik niet de verantwoordelijkheid nam over mijn eigen geluk. Ik plaatste mijzelf in een wachtmodus tot dat mijn verlangen realiteit werd. Ik weerhield mijzelf van het volgen van mijn hart. Onderliggend was ik bang om die eerste stappen te gaan maken richting mijn verlangens. Ik had mijzelf vertelt dat ik eerst die man moest ontmoeten en dat avontuur dan samen zou aangaan. 

Met dat inzicht besefte ik dat ik mijn dromen niet langer buiten mijzelf meer zou plaatsen en het pad vanzelf zich zou vormen door het op te gaan. Om uit die angst te stappen en te gaan doen wat ik wilde doen. Na een aantal reizen was Bonaire de volgende bestemming en daar ontstond de volgende stap, verhuizen naar een eilandje 8000km van Nederland vandaan zonder enig plan, in mijn eentje. Overigens is dat niet het eiland wat hoort bij de beelden die ik destijds had. Het gaat er om je hart te volgen en te laten ontstaan wat er wil ontstaan, niet langer wachten op de omstandigheden er omheen. En of dat beeld wat je dan voor ogen hebt zich ook daadwerkelijk zal manifesteren dat doet er niet toe, ga je weg op en ervaar. Ergens heb ik een diep vertrouwen op die toekomst visualisaties, het voelt heel kloppend, maar ik kies ervoor om niet te wachten. Ik leef het leven waar ik blij van word en vertrouw er op dat er op mijn pad mag komen wat de bedoeling is zolang ik trouw blijf aan mezelf. 

 

Wat er nog veel gebeurd is in een relatie stappen of blijven zodat je niet alleen bent. De angst voor het alleen zijn is groter dan de kans om jezelf te ontwikkelen. Het ‘hoort’ zo dat je een relatie hebt en gaat trouwen en kinderen krijgt. Of je wilt je vastklampen aan de liefde die je zelf gemist hebt in je jeugd. Je eigen verlangens, je eigen groei zet je (tijdelijk) aan de kant. Je durft het niet uit te spreken omdat je bang bent dat de ander je verlaat, de ander jou afwijst of andere verlangens heeft. We verbergen delen van onszelf om de ‘wat als’ en confrontatie momenten uit de weg te gaan. Dit is geen onvoorwaardelijke liefde. Er wordt vaak gedacht of uitgesproken dat de liefde onvoorwaardelijk is, terwijl het handelen nog niet daarmee op één lijn ligt. Daarmee kun je stellen dat het verlangen ernaar speelt en de realiteit nog aan het ontwikkelen is. Dat is niet erg, we mogen dat zien als iets moois waar we met elkaar aan mogen werken. 

 

Zolang je niet volledig jezelf kan zijn, je de ander niet volledig accepteert, is het geen onvoorwaardelijk liefde. Een diepe verbinding kan er zijn, onvoorwaardelijk is het pas als alles er mag zijn. En zelfs in zo’n onvoorwaardelijke verbinding zul je af en toe nog kunnen merken dat een reactie of een actie toch nog bepaalde voorwaarden had, omdat wij nog moeten wennen aan deze manier van samenzijn. De weg er naartoe is lang, maar ook heel mooi. We zitten met zijn alle in een leerschool. We leren door te ervaren, te doen, te reflecteren en communiceren. Stap voor stap mogen wij dichterbij die hoogste vorm van liefde komen. Op die weg mogen wij genieten van dit avontuur met vallen en opstaan. 

 

Het verlangen naar anders, het verlangen naar het doorbreken van patronen, het verlangen naar iets wat je van binnen al lang voelt. De stap nemen om het te veranderen, om het realiteit te laten worden kan als een drempel worden ervaren. Je mag gaan voelen dat het veilig is om jezelf te uiten, om het anders te willen dan anderen. Het pad daar in vrij maken voor iedereen die dit (nog) niet durft. Er wordt gevraagd om op te staan om dit met elkaar te doorbreken. 

 

Lieve vrouw voel dat je niet wordt afgestraft

Lieve man voel je eigen kracht

Lieve vrouw weet dat jouw intuïtie klopt

Lieve man ben eerlijk naar jezelf

Lieve vrouw durf te kiezen voor anders

Lieve man erken je verlangens

Lieve vrouw heel je eigen wonden

Lieve man neem je verantwoordelijkheid

Lieve man & vrouw groei samen in deze nieuwe wereld 

 

We bewegen ons richting nieuwe vormen van samenzijn. We zitten in een shift waar we uit oude systemen stappen. Hier zijn pioniers in nodig. Personen die opstaan en gehoor geven aan de diepste gevoelens in zichzelf. Deze mensen hebben we nodig om nieuwe systemen te laten ontstaan. De huidige standaard past bij velen niet meer. Het kan zijn dat je dan denkt de enige te zijn die zich anders voelt dan de rest terwijl er nog veel meer zijn net zoals jij. Door de moedige zielen die opstaan worden nieuwe paden gecreëerd. Zij zorgen ervoor dat diegene die hetzelfde voelen maar niks durfden te zeggen een opening voelen om ook op te staan. Door jouw hart te laten spreken help je niet alleen jezelf om meer je authentieke ik te zijn, maar je brengt ook collectief iets in beweging. Wanneer wij volledig onszelf durven te zijn helpen we mee aan positieve veranderingen. Als we allemaal achterover leunen en wachten op het initiatief van een ander blijven we stilstaan. 

 

Verandering is groei. Groei begint bij jezelf. En ons doel is samen te groeien naar een samenleving in onvoorwaardelijk liefde. Dat samenzijn kan niet bestaan zolang wij elkaar nog zien als bezit, elkaar bewust of onbewust nog belemmeren in persoonlijke groei en we lichte lijntjes of zelfs hoge muren om de ander heenzetten waarvan verwacht wordt daar niet overheen te gaan. Er zijn bepaalde voorwaarden waar aan voldaan moet worden om van de ander te houden. In de nieuwetijdsliefde is dat allemaal niet de bedoeling. Daar ben je op een diep level verbonden, de liefde stroomt, er is ruimte om elkaar los te laten, het vertrouwen is er zonder regels, het wederzijdse respect is in energie altijd aanwezig, je bent samen één, terwijl er ook een wereld openstaat om te ontdekken wat jij wilt en je je eigen individu bent. Een officiële status van samenzijn, trouwen of een samenlevingscontract is niet nodig. Er is een zielscontract gesloten en dat hoef je aan niemand te bewijzen.

 

Kiezen voor onvoorwaardelijke liefde is kiezen voor de puurste vorm van jezelf. Als jij laat zien wie je écht bent kan jouw zielfsliefde met jou samensmelten. LIEFDE IS. 

 

 

Volg mijn blog

We gaan vertrouwelijk om met je gegevens, lees de privacyverklaring

Kijk je pijnen aan

Kijk je pijnen aan

Ik zal zelf wel iets niet goed gedaan hebben – Straks gelooft niemand mij – Was het wel echt zo erg? – Ik schaam me – Heb ik het in gedachten erger gemaakt dan het is? – De ander bedoelt het vast niet verkeerd – Ik twijfel aan mijn intuïtie. 

Zo begint het wegstoppen van een trauma. Je beschuldigd jezelf. Je wilt het niet meer voelen en er niet meer naar kijken. Dan is het maar weg. Onbewust worden de emoties en pijnen vast gezet in je lichaam die zich op allerlei manieren kunnen uiten waardoor je vroeg of laat toch weer geconfronteerd wordt met dit stuk. 

Elk woord, elke aanraking die voor jou niet oké voelt, IS niet oké. Een hand die net iets te lang op je lichaam blijft rusten of even langs je heen strijkt waar je de rillingen van krijgt. Iemand die je ongevraagd intiem betast. In het nauw gedreven worden, over je grens heen gepusht worden. Een doordringende blik waar je een naar gevoel van krijgt. Bedreigd worden. Zomaar wat voorbeelden die ik allemaal heb meegemaakt. En met mij velen anderen. 

Als je aan vrouwen vraagt of ze grensoverschrijdend gedrag hebben meegemaakt is het antwoord meer dan je zou wensen “ja”. Vraag je een man of hij wel eens een grens is over gegaan dan krijg je vaak “nee” te horen. Ergens gaat er iets niet goed en begrijpen we elkaar niet. En als ik het over vrouwen en mannen heb bedoel ik eerder de mannelijke energie, die net zo goed in een vrouw aanwezig kan zijn. En de vrouwelijke energie kan ook de man zijn in deze situaties. We mogen dit allemaal uit een wat groter perspectief bekijken dan alleen maar te roepen ‘de man is de dader, de vrouw is het slachtoffer’ en er vervolgens niks mee te doen. 

Met seksueel overschrijdend gedrag en misbruik wordt macht uitgeoefend. Iets in mij roept mij om op te staan. Om mijn verhalen te delen. Om anderen te helpen. Om dit onderwerp bespreekbaar te maken. Om hier niet langer van weg te kijken. Het donker te omarmen zodat het geheeld kan worden. Niet alleen voor mijzelf, ook voor de familielijnen en het collectief. Er ligt zoveel spanning hier op terwijl het zo hard nodig is. Wachten tot een ander het doet is geen optie. Heling begint bij jezelf.

 

“Het was een warme zomerdag. Lekker heel de dag naar een festival. Juist omdat het zo warm was besloot ik overdag geen alcohol te drinken. Het festival was afgelopen en we hadden nog geen zin naar huis te gaan. We reden wel vast terug naar onze eigen woonplaats om daar het terras op te gaan en een wijntje te doen. Vrienden sloten aan. Één van hun woonde daar niet ver vandaan en vroeg of we meegingen naar zijn huis voor nog een drankje. Dat deden we en vanaf dat moment werd alles één grote waas. Een heerlijke waas, dat wel. Binnen no time lag ik samen met een vriendin in zijn bed. Op dat moment hadden wij totaal geen besef wat er gebeurde. Ik weet dan ook alleen vlagen van wat er zich afspeelde die nacht. Ik ging vooral op in de mood samen met die vriendin. Afwisselend in de woonkamer en slaapkamer. 

Er zitten gaten van wat ik me kan herinneren van die avond. Vond het wel vreemd op dat moment en we zeiden nog tegen elkaar hoe we ons nou zo konden voelen na 2 wijntjes. Het volgende wat ik weet is dat mijn vriendin uit zijn bed werd gesleurd door hem. Zij wilde blijven liggen en hij wilde haar weg hebben. Blauwe plekken de volgende dag waren daar het bewijs van. Nu had hij mij voor zich alleen en daar maakte hij gebruik van. Volledig verdoofd ging ik er in mee. Hij had seks met mij terwijl ik geen besef meer had van waar ik was en wat ik deed. Controle over mijn gedachtes, emoties of lichaam had ik niet meer. Later die nacht ging ik heel veel water drinken. Ik had super veel dorst. Hij hield mij tegen, zei dat ik wel genoeg water had gehad. Doodziek werd ik wakker. Flarden van de nacht begonnen naar boven te komen.

Gedurende de dag begon ik te plaatsen wat er gebeurt was. Ik belde mijn vriendin en we wisten zeker dat hij ghb in ons drinken had gedaan. We besloten samen hem te confronteren. We gingen naar hem toe en zeiden dat we zo’n leuke avond hadden gehad, dat we ons nog wel een keer zo wilde voelen en vroegen hem wat hij ons had gegeven. De tactiek werkte niet, hij ontkende alles. Zonder blikken of blozen. Wij konden niet tegen alcohol volgens hem. Hij lachte er om. Onze vermoedens werden niet lang daarna bevestigd. Zijn werk auto werd gevonden vol ghb. Iemand die ik al jarenlang ken. Hij wist precies dat dit de enige manier was hoe hij kans maakte seks met mij te hebben. Emotioneel had ik er geen last van. Ik heb tijdens dat moment geen emoties kunnen voelen en de herinneringen zijn vaag. Pas later kwam ik erachter dat het wel zo zijn sporen had achtergelaten in mijn lichaam. Controle loslaten was voor mij niet meer veilig, dat is het moment dat een ander kan toeslaan.”

 

De mannelijke en de vrouwelijke energie samen laten helen is wat hier nodig is. Aankijken en openen wat er gebeurt is. Dit bespreekbaar maken zodat de persoon aan de andere kant ook bewust wordt van wat er gebeurt. Ik keur het op geen enkele manier goed dat deze acties gebeuren dat nooit, maar er mag ook bekeken worden waar dat vandaan komt. Wat is de wond daaronder? Hoe kunnen we met elkaar bewustwording krijgen op deze stukken? Door met elkaar te verbinden. Door te delen. Te praten. Dat is het werk aangaan. Geen dader en slachtoffer willen aanwijzen. Naar de kern gaan. Bewustwording en openheid voor mannen én vrouwen. 

Ik ben er bewust van dat dat een hele grote shift is om met zijn alle te gaan maken. Klein beginnen. Elk stukje heling telt mee. Zo ben ik ook stap voor stap dit helingsproces aan gegaan en nog steeds mag het af en toe weer omhoog komen om een laagje dieper te gaan in die heling. Zelf ontdekken wat er rondom dit thema in mijn leven is gebeurt. Voelen wat dit heeft gedaan. Onderzoeken welke triggers er voor mij zijn, welke lessen ik eruit mag halen. Het helen zit voor mij voornamelijk in het weer opnieuw verbinden met mijn lichaam, controle loslaten en tegelijkertijd ook grenzen stellen. Die spoortjes van pijn doorvoelen om het vervolgens los te mogen laten. In de slachtofferrol blijven hangen is in geen enkele situatie de oplossing. Je eigen pijnen durven aankijken en jouw manier van heling vinden dat brengt je verder. 

 

Wil jij jouw helingsproces aangaan onder mijn begeleiding, neem dan contact op zodat we samen kunnen bekijken wat ik voor jou kan betekenen. 

Lees meer over dit thema in de blog die ik eerder schreef “veiligheid in je lichaam”. 

 

 

Volg mijn blog

We gaan vertrouwelijk om met je gegevens, lees de privacyverklaring

Stoppen met anticonceptie

Stoppen met anticonceptie

 Anticonceptie kan je verbinding met de natuur verstoren. Als je een hormonale onbalans hebt of last hebt van menstruatie klachten als extreme pijn, PMS of het uitblijven van menstruatie vraagt jouw lichaam om naar binnen te keren en onderzoek te doen naar de onderliggende oorzaak hiervan. Door het gebruik van anticonceptie kan jouw cyclus niet vrijelijk vloeien. Trauma’s en blokkades ontstaan en worden genegeerd. Ben jij je bewust van jouw cyclus en neem je de tijd om naar jouw lichaam te luisteren? 

Zo’n 6 jaar geleden was dit een big topic bij mij. Ineens voelde ik heel sterk dat ik geen hormonen meer in mijn lijf wilde van de pil. Ik voelde aan alles dat dit niet goed was voor me. Elke dag een pil nemen en waarvoor eigenlijk? Dat ging ik destijds onderzoeken. Gemak. Vooral dat was de reden. Lekker makkelijk om zelf te bepalen wanneer ik wel of niet ongesteld zou worden. Oh dit weekend komt niet zo goed er is een feestje, slikken we toch gewoon even door. Die week komt echt niet goed uit dan ga ik op vakantie, stel dat bloeden maar even uit. De controle willen houden. Controle willen hebben over een natuurlijk proces. Voor mij klinkt dit op het punt waar ik nu sta echt te bizar voor woorden. Waarom word je als kind vertelt dat dit goed is om te doen? Op die leeftijd heb je geen idee en je doet het maar. Jarenlang elke dag een pilletje ingenomen en wat wist ik daar van? Helemaal niks. Tot er een periode aanbrak dat ik van binnen uit ging voelen dat het niet goed was. Iets in mij vroeg om er mee te stoppen. 

Dat deed ik. Ik stopte met de pil. Mijn mind was het daar echt niet mee eens want hoe zit dat dan, hoe ga je dat dan aanpakken als je ongesteld wordt als het niet uitkomt? Kun je dan misschien niet even een pilletje nemen om het te stoppen? Belachelijk echt. Ongesteld zijn hoort bij vrouw zijn. Ongesteld. Wat een KUT woord ook echt. Kan hier niet iets mooiers voor bedacht worden? Het is de bedoeling dat wij als vrouw onze godinnen kracht mogen laten stralen. Wij mogen het ‘vrouw zijn’ volledig omarmen. Waarom is hier zo’n taboe op gekomen? Waarom zijn er nu miljoenen vrouwen die zich schamen voor hun lijf en dit natuurlijke proces? Wordt het niet hoog tijd dat daar verandering in komt? 

Een vrouw met de witte maan cyclus (menstruatie tijdens de nieuwe maan) raakt verbonden met de diepste niveaus van haar bewustzijn en herinnert zich dat er meer bestaat dan alleen de wereld die ze ziet, omdat ze de drager is van het wonder des levens. Een vrouw met de rode maan cyclus (menstruatie tijdens de volle maan) brengt de energie en mysterie van haar innerlijke duisternis naar buiten de wereld in als een geschenk en een ode aan de diepte van haar wijsheid. Een menstruatie tijdens nieuwe maan wordt als makkelijker ervaren aangezien beiden energieën vragen om rust te nemen en naar binnen te keren. Een menstruatie tijdens de volle maan wordt als lastiger ervaren aangezien je lichaam je vraagt rust te nemen en de maanenergie vraagt je om actie te nemen. 

Terug naar het moment dat ik stopte met de pil. Dat was een bevrijding. Het voelde goed. Ik werd weer langzaam aan mezelf. Mijn eigen cyclus kwam weer op gang. Moest ik wel even aan wennen, maar ergens wist ik dat ik het juiste deed. Tot dat een van de meest moeilijke momenten van mijn leven aanbrak. Ik werd ongewenst zwanger. Ondanks dat ik veilig seks had gehad werd ik zwanger. En dat was alles behalve wat ik wilde. Mijn wereld stond op zijn kop. Moeder worden? Nee. Een kindje laten weghalen? Nee. Geen van de opties was wat ik wilde. Wat nu? Ik maakte een van de moeilijkste keuzes ooit, met pijn in mijn hart koos ik ervoor dat het echt niet de bedoeling was dat ik mama zou worden en liet een abortus doen. Meer hierover kun je lezen in DEZE blog. 

Traumatisch. Ja dat was het. Onmenselijk verdriet, pijn en een hevige depressie waren het gevolg. Ik bleef wel achter mijn keuze staan. Ik had het juiste gedaan. Alleen zomaar verder gaan met mijn leven was geen optie. Een rouwproces, verwerkingsproces en helingsproces werden in gang gezet. 

Na de abortus werd er een koperspiraal geplaatst. Hier koos ik voor omdat ik echt geen anticonceptie met hormonen meer wilde, maar opnieuw zwanger worden was vanaf dat moment mijn grootste angst, zonder anticonceptie dat durfde ik niet aan. De koperspiraal voelde alleen helaas niet goed. De huisarts zei dat ik er gewoon even aan moest wennen en dat het over een paar maanden wel beter zou gaan. Ik had vreselijke buikpijn en hevige bloedingen. Na een half jaar was het niet verbeterd en was ik het zat. Dit moet er uit. De huisarts gaf nogmaals aan dat het wel beter kon worden en vroeg of ik het niet toch even wilde aankijken. Ik wilde het niet en vroeg of ze het er direct uit wilde halen. Een paar minuten later was de spiraal er uit. Dit voelde als een opluchting, een bevrijding. 

Na de keuze kwam ook direct weer de angst. Ik besloot om dan maar geen seks meer te hebben. Was misschien ook wel even beter tijdens het helingsproces zodat ik op mezelf kon richten. Echt ideaal was die oplossing natuurlijk niet voor langere tijd. Na een aantal gefrustreerde momenten waar ik wel seks wilde hebben, maar de angst het overwon besloot ik toch opnieuw de pil te nemen. Tijdelijk. Tot ik een andere oplossing had gevonden. In die periode was ik ook boos. Boos dat dit een onderdeel van vrouw zijn is. Ik weet nog hoe oneerlijk ik het vond dat ik er van alles aan moest doen om een zwangerschap te voorkomen en dat mannen hun gang maar konden gaan. 

Ik vond het niks dat ik de pil weer was gaan innemen. Gelukkig vond ik een andere optie die ik wilde probeerde. Een andere koperspiraal, een kleiner formaat die in de baarmoederwand wordt ‘geschoten’ zodat het niet ronddwaalt door je lichaam. Perfect om het trauma nogmaals omhoog te halen. Precies in zo’n zelfde stoel moeten gaan zitten. Het was net een jaar geleden. Ik moest huilen van de pijn en de herinneringen aan de abortus. 

Deze spiraal heb ik vandaag de dag nog en het gaat prima. Ik heb een normaal cyclus, wel met hevigere bloedingen, maar ik kon weer seks hebben zonder angst om zwanger te worden. Dat die angst ging zakken was nodig om te helen. Er zat een grote les voor mij in. De schoonheid van het vrouw zijn omarmen. Het respect hebben voor mijn eigen lichaam. Het meeste intieme gedeelte van mijzelf niet zomaar vrijgeven aan een man. Het hele patroon van omgang met mannen was iets wat zeker doorbroken mocht worden. Ik mocht mij gaan richten op de liefde die ik waard ben, de liefde waar ik naar verlang in plaats van mijn energie weg te geven aan mannen die onbeschikbaar zijn. Ik wil alleen nog seksueel verbinden met mannen waarmee ik een verbinding op zielsniveau ervaar. De meest intieme moment delen met iemand waar het veilig is, respectvol, de energie uitwisseling gelijkwaardig en waar we beide volledig onszelf kunnen zijn. Iets minder dan dat, daar kies ik niet meer voor. 

Ik besef me ook dat ik uiteindelijk nog verder mag helen in dit stuk. Dat ik uiteindelijk ook zonder koperspiraal de veiligheid mag voelen. Dat die angst volledig losgelaten mag worden zonder daarvoor iets in mijn lichaam te hebben wat daar niet hoort. Daar ben ik nu nog niet aan toe. Voor nu ben ik vooral heel dankbaar voor de stukken die ik wel heb mogen helen. Ik heb de ogen uit mijn kop gejankt in dit proces net zo lang tot mijn tranen letterlijk op waren en ik een prachtig afscheidsritueel heb mogen doen. Ik heb de zwaarte gevoeld, de gevolgen van mijn keuze volledig aangekeken en ben vanuit mijn eigen ervaringen honderden andere vrouwen gaan helpen die hetzelfde meemaken. Dat is onderdeel van heling. Je eigen ervaringen en kwetsbaarheid omzetten naar kracht en vanuit daar werkelijk iets kunnen betekenen voor de wereld. 

Heb jij ook een abortus gehad en ben je op zoek naar verbinding met lotgenoten of hulp bij de verwerking? Sluit je dan via DEZE link aan bij de abortus community die ik heb opgericht. Inmiddels hebben meer dan 350 vrouwen zich hierbij aangesloten. 

 

 

Volg mijn blog

We gaan vertrouwelijk om met je gegevens, lees de privacyverklaring

Aqui y ahora

Aqui y ahora

Acceptatie en loslaten is een thema wat voor vele onder ons regelmatig een terugkerend onderwerp zal zijn. De afgelopen week werd ik daar ook weer sterk aan herinnert en op de proef gesteld. 

Ik was boos. Boos op mezelf. Ik had niet naar mijn gevoel geluisterd. Naar mijn gevoel dat altijd klopt. Waarom ik het dan toch genegeerd had was de vraag. Ik vond dat ik niet genoeg redenen had om dat gevoel te volgen en ik liet me meenemen in enthousiasme van anderen. Het resultaat van het niet volgen van mijn gevoel mag er zijn. Ik leer op de harde manier. Of dat ooit gaat veranderen dat blijft nog in het midden. De gevolgen van het negeren van mijn gevoel zijn dat ik nu in quarantaine zit, mijn vakantie niet doorgaat en ik mijn werk sessies heb moeten cancellen voor een week. Ik werk volledig vanuit mijn intuïtie en gevoel en toch heb ik het voor elkaar gekregen dit bij mezelf compleet te negeren en dat is niet ok. Ik wist direct dat het belangrijkste was om te zoeken naar de oorzaak van mijn boosheid en frustratie en het was snel duidelijk, ik was teleurgesteld in mezelf dat ik niet naar de signalen geluisterd heb. Had het dan anders moeten gaan? Nee dit was precies hoe het voor mij de bedoeling was. Juist uit zulke momenten kun je leren. Ik had de situatie niet volledig kunnen voorkomen, wel anders kunnen laten verlopen. De stop, drop and ground werd er zodanig ingegooid dat het niet alleen thuiszitten werd, maar zelfs de stroom er een hele dag uit lag. Het enige wat overbleef om te doen was lezen, mediteren en slapen. Een total blackout werd het die afgelopen woensdag ook wel genoemd in het nieuws. Een soort van nood gedwongen mini retraite at home zullen we maar zeggen. Als je het zelf niet inlast dan helpt het universum wel een handje.

De volgende dag ben ik niet meer boos op mezelf, maar op het systeem. Van de een op andere dag word je door de maatschappij gezien als een gevaar voor de samenleving en dien je jezelf op te sluiten en te isoleren. Ik heb wat online werk, maar merendeel werk ik met live sessies. Dit mag ik niet doen omdat ik wellicht een gevaar kan zijn om anderen te besmetten. Of dit echt het geval is of niet erbuiten gelaten. Hoeveel geld gaat er wel niet uit bedrijven naar werknemers die voor de zekerheid in quarantaine zitten? En net als in mijn geval, hoeveel eigenaren van bedrijven kost het een klap geld je aan deze maatregelen te moeten houden? En wat zijn de mentale gevolgen van iemand afsluiten van de buitenwereld? Natuurlijk wil ik niet ziek worden en al helemaal niet dat anderen dit worden via mij. Maar toch speelt de vraag op of alle regels er omheen niet net zo goed vervelende consequenties in werking zet. Het voelt toch gek om niet te mogen werken terwijl ik me helemaal goed voel. Ik doe mijn werk graag en ik geniet liever van vrije dagen wanneer ik daar zelf voor kies in plaats van dat het mij wordt opgelegd. Wanneer er aan mijn vrijheid wordt gezeten komt de rebel in mij naar boven en ik zal altijd kritisch zijn en onderzoeken of dit reëel is, iets klakkeloos aannemen doe ik niet. 

Hm voel ik me nu een beetje warm of ligt dat aan de zon? Ik voel een lichtelijke hoofdpijn, zou het dan toch? Een uur later voel ik me kerngezond en later op de dag ineens toch weer heel moe. Er word je haast een soort angst opgelegd door thuis te zitten met je eigen gedachtes. Wat een waanzin om zo te gaan denken eigenlijk. Ik heb me zo goed als aan de regels gehouden door niet in publieke ruimtes te komen, werk sessies te cancellen en me niet onder de mensen te begeven, maar ik besloot wel de natuur in te gaan, gewoon alleen. De natuur is goed voor iedereen, waarom daar van weggehouden worden? Beweging en buiten zijn is essentieel voor elk mens. Dit kun je ook doen zonder met anderen in contact te komen. Naar mijn mening is het niet gezond dit tegen te gaan door iemand te verplichten thuis te blijven. Een hike maken zorgde er juist weer voor dat ik me energiek voelde en positievere gedachtes had. Naar een verlaten strandje gaan om even te zwemmen en de zon op m’n huid te voelen maakte me blij.

Ook deze dagen weer bleek opnieuw hoe fijne vrienden en vriendinnen ik heb, als familie. Ondanks dat een deel van ons in quarantaine zat zorgden we voor elkaar. Ieder op zijn eigen manier. Boodschappen doen, even bellen, gedachtes uitwisselen, afleiding. Gelukkig was er nog iemand van ons die wél de winkel in mocht voor boodschappen. Op goede en slechte momenten, leuke en minder leuke dingen met elkaar kunnen delen, zo waardevol. In plaats van nu samen op vakantie te zijn, zorgen we voor elkaar en ergens is dat ook heel mooi. Samen kijken we naar de dingen die wel kunnen en denken we in oplossingen. Als iemand daar even moeite mee heeft helpen we elkaar om toch weer het positieve in te zien. Mijn vriendin Angèle schreef in deze dagen ook een blog die je via DEZE link kan lezen. We wisten dit niet van elkaar en toch komen onze verhalen in de kern op hetzelfde neer. Wij denken vaak hetzelfde en dat is een mooie verbindende factor. Een uitgekozen familie. 

Ik had mijn nieuwe tattoo op geen mooier spontaan moment kunnen kiezen. ‘Aqui y ahora’ heb ik vlak voor dit alles begon laten zetten. Leven in het hier en nu. Leven met de dag. Niet gisteren, niet morgen, maar vandaag. Nu is alles wat je hebt. Het heeft geen zin om je te laten leiden door de pijn uit het verleden, het heeft net zo min nut om je te laten tegenhouden door je angsten voor wat komen gaat. De afgelopen dagen waren zeker weer lessen in overgave, loslaten en acceptatie. Overgave aan de regels, loslaten dat de vakantie niet doorgaat, accepteren dat ik een week minimale inkomsten heb. Hoe meer positieve gedachtes, hoe meer positiviteit je ontvangt. Ik geloof er in dat gedachtekracht het sterkste is wat er bestaat, eerst geloven en dan pas zien. De niet helpende gedachtes en emoties onderzoeken en zo snel mogelijk omzetten naar een krachtige mindset, dát is wat helpt.

Ik wilde geen stay-at-home vakantie, maar had ik er invloed op? Nee. Het enige wat ik kon doen was loslaten en accepteren. Leven in het hier en nu.

Together we keep up the high vibrations!

** Test is negatief, ik kan inmiddels weer live sessies geven **

 

Volg mijn blog

We gaan vertrouwelijk om met je gegevens, lees de privacyverklaring

Offline

Offline

Covid, hooggevoeligheid en offline zijn.

Door: Angèle van Leusden

Op dinsdag 27 juli moest ik verplicht in quarantaine, ik voelde een lichte weerstand in mij opkomen, frustratie, paniek. Wat nu? Nu kan ik niet werken, dan zit ik 5 dagen opgesloten in huis met een kindje van 14 maanden en mijn vrijheid dan? Allerlei egoïstische vragen spookten door mijn hoofd.

Helaas had mijn vriendinnetje een positieve test op Corona, ze was er goed ziek van. We zijn een hechte vriendengroep en zorgen voor elkaar door dik en dun, met de gevolgen van dien. Ineens is de Corona dichterbij dan ooit, we hebben anderhalf jaar de kogel ontlopen (we dodged the bullit) en daar was het ineens: recht voor onze neus en heel dichtbij.

Gek genoeg voelde ik al snel een golf van rust over mij heen komen, geen angst en totale vrede met de situatie. Ik besloot om mij er aan over te geven en het positieve in te zien van deze wachtperiode (5 dagen lang, tot dat ik een test kon doen om te kijken of ik zelf geen Corona heb). Ik dealde met de situatie in positieve zin; 5 dagen een nog diepere band creëeren met mijn dochtertje, 5 dagen het huis kunnen opruimen, 5 dagen leven in stilte zonder verplichtingen, 5 dagen gewoon kunnen zijn; geen make up, pyjama aan, geen rommel in mijn haar en genieten van de stilte om mij heen en oh zo gewenst: een boek kunnen lezen en schrijven.

Mijn quarantaine begon met een urenlange stroomuitval over het hele eiland. Waar enigzsins bij een ander paniek heerste besloot ik dat het voor mij een teken was echt volledig offline te gaan: geen tv, geen wifi, geen social media; roeien met de riemen die ik heb. Alleen mijn werktelefoon in gevallen van nood, want werk ging natuurlijk gewoon door op afstand.

Mijn creatieve ik kwam in mij omhoog: ik doorzocht mijn voorraad kast en vond genoeg spul om een bananenbrood en appeltaart te maken; ik ging er volledig voor, tot ik mij realiseerde dat ik nog steeds geen stroom had. Maar het gevoel wat ik kreeg toen mijn handen het deeg raakte, de rust en de kalmte in mijn hoofd door mij alleen maar te hoeven focussen op 1 ding; mijn oude hobby oppakken, wat ik in geen jaren meer had gedaan. Elke dag verzon ik wat anders om te bakken/koken.

Voor mij is offline zijn (want dit is niet de eerste keer, een paar maanden terug hield ik het een maand vol) een strijd met mijzelf, mijn ratio en mijn ego. Maar uiteindelijk onwijs bevrijdend. Ik zie het als een soort detox; jezelf opnieuw terug vinden. Want het zal je verbazen; maar je oerbehoeften komen terug omhoog: je wordt creatief, bewust, hebt tijd om stil te staan bij wat is.

En wat is nou eigenlijk? ‘Is’ is voor mij ‘zijn’, mijzelf.. toegeven aan kwetsbaarheden maar tegelijkertijd ook mijn behoeften. Het er even niet toe laten doen wat er in de wereld gebeurd. Een bewuste keuze in het hier en in het nu, eraan overgeven dingen te zullen “missen” en een bewuste keuze om te vervelen en te moeten roeien met de riemen die je hebt.

Het lijkt zo simpel. Maar ook ik ben in zo’n periode bang om vergeten te worden. Zullen ze nog wel aan mij denken? Bellen ze wel om te vragen hoe het met mij zal gaan? Maar uiteindelijk realiseer je je dat dat er niet toe doet. De vraag luidt juist voor mij zelf: denk ik aan mijzelf? Hoe gaat het eigenlijk met mij? Het is een periode van bezinning en realisatie. Proberen je ego opzij te zetten en het duiveltje in je oor niet de overhand laten nemen. Terug gaan naar de basis: naar de diepe kern van je eigen bewustzijn, zonder invloeden van buiten af.

Natuurlijk deal je in zo’n periode met bepaalde emoties; ik stond weer even stil bij wat mij nou eigenlijk het afgelopen jaar heeft gebracht. Mijn leven is altijd al een rollecoaster geweest; in goede zin. Mooie onverwachte dingen komen op de een of andere manier altijd op mijn pad, maar ook uitdagingen zowel fysiek als mentaal. Het is wie ik ben en wat mij vormt. Ik ben mij zeer bewust van alles wat er om mij heen gebeurd, maar of ik er altijd mee kan dealen? Dingen blijven een uitdaging, maar als ik mij eens rot voel of het even niet meer weet; dan herinner ik mijzelf dat ik dat gevoel wel eens eerder heb ervaren en ik er ook altijd weer uit kwam. Dat houdt mij altijd weer met beide benen aan de grond.

Een van mijn beste vriendinnen in Nederland zei mij eens: An, je bent een vogeltje in een gouden kooitje, maar dat vogeltje hoort te vliegen. En dat vliegen lukt mij sinsdien aardig goed en als mijn vleugels even niet willen dan kijk ik altijd weer uit naar de dag dat ik wel opstijg en het weer voelt alsof je de wereld weer aan kan.

Hooggevoelig en offline gaan, gaan heel goed samen. In zo’n periode kom ik erachter dat hooggevoeligheid geen last is maar een hele mooie eigenschap die mij op handen draagt. Als ik ergens voor ga, is dat 100% met heel veel plezier, genot en overgave. Toch word je wel eens met je neus op de feiten gedrukt en merk je dat de wereld om je heen dat niet altijd begrijpen zal. Of misschien wel andersom, begrijp ik het niet? In mijn perfecte wereld zijn we allemaal één en kennen we geen haat, wantrouw, lust of hebzucht, maar staat liefde voorop en wordt er alleen maar lol gemaakt.

In deze offline periode heb ik deze ideale wereld voor een paar dagen kunnen creëeren, samen met mijn dochtertje. We hebben gelachen en het beste gemaakt van de situatie. Elke dag hebben we rondom en op de tafel gedanst, samen gekookt en zijn we stiekem afgereisd naar verlaten strandjes. Het is heerlijk om 5 dagen op te mogen trekken met zo’n klein wezentje wat niet oordeelt en je accepteert om wie je bent. En weet je wat de key is? Onvoorwaardelijke liefde. 

Volg mijn blog

We gaan vertrouwelijk om met je gegevens, lees de privacyverklaring

Volg jij je zielspad?

Volg jij je zielspad?

Wanneer je leeft zoals het voor jou bedoeld is, als je zo gezegd je zielspad volgt, dan voelt het leven als een positieve stroom waar in er steeds meer naar je toekomt en het geluk met je is. Het flowt, er komt op je pad wat er voor je bedoeld is en je voelt van binnen dat dit de bedoeling is, dat je op het goede pad zit. Wanneer je van dit zielspad afwijkt kom je in een negatieve spiraal terecht. Er gebeuren dingen die niet zo leuk zijn, je bent niet echt gelukkig, vind het leven niet vervullend of je wordt zelfs ziek. Je krijgt letterlijk tekens dat je iets moet veranderen om weer op de juiste weg terecht te komen. Deze tekens blijven zich net zo lang herhalen tot je er naar gaat luisteren. Als je deze tekens leert herkennen dan kun je steeds duidelijker gaan voelen wat wel of niet goed voor jou is.

Christina heeft hier in haar boek “Visoen over het goede” overzichtelijke lijstjes over gemaakt:

De tekens die er op wijzen dat je jouw zielspad volgt; 

  • Je bent enthousiast, voelt levensvreugde en hebt oprechte humor
  • Je ervaart een gevoel van innerlijke vrede en bent tevreden met jezelf en je omgeving
  • Je hebt gezonde eigenliefde, een gezond zelfbewustzijn en een gepaste omgang met anderen
  • Je voelt innerlijk harmonie en balans
  • Je hebt een sterk ontwikkelde eigen verantwoordelijkheid
  • Je hebt een helder beeld van je eigen potentieel
  • Je bent creatief en vindingrijk
  • Je volgt je innerlijke stem, je innerlijke kompas
  • Je hebt het vermogen om te leven vanuit je hart en je met doorzettingsvermogen aan je persoonlijke missie te wijden
  • Je kan herkennen wanneer een missie is volbracht en met hart en ziel aan een nieuwe opdracht beginnen, je leeft in het nu
  • Je hebt synchroniciteit en déjà-vu ervaringen

De tekens die er op wijzen dat je jouw zielspad niet volgt; 

  • Je hebt een gebrek aan enthousiasme en levenslust, hebt twijfels en nachtmerries
  • Je hebt een gebrek aan innerlijke voldoening, bent ontevreden met jezelf en je omgeving
  • Je hebt een gebrek aan eigenliefde, offert jezelf op of buit anderen uit
  • Je ervaart stress en een innerlijke onbalans
  • Je hebt een gebrek aan eigen verantwoordelijkheid en projecteert je schuldgevoelens op anderen
  • Je onderschat of overschat je eigen potentieel, hebt een gebrek aan ideeën, hebt gelatenheid of juist losbandigheid
  • Je laat je leven bepalen door invloeden van buitenaf en je levensomstandigheden
  • Je zoekt naar de weg van de minste weerstand of bent overdreven gemotiveerd voor de verkeerde dingen
  • Je ervaart een gevoel van stilstand en houdt je vast aan het verleden, leeft in het verleden
  • Je bent verward, gedesoriënteerd of hebt een depressie of burn-out

Je zult na het lezen hiervan waarschijnlijk al begrijpen hoe belangrijk het is om je zielspad te volgen. Als je dit niet doet zul je continue tekens blijven ontvangen dat je ergens verandering in mag aanbrengen. Dit kunnen kleine tekentjes zijn die als je niet luistert steeds erger kunnen worden. Je ontvangt subtiele hints dat iets niet helemaal lekker gaat, wil je hier niet naar luisteren of je ziet het nog niet in, dan kan het bijvoorbeeld zo zijn dat je wakker wordt geschud door een ongeluk of je komt in een benauwde situatie terecht waarin je jezelf wel moet afvragen wat hiervan de bedoeling is.

Waarom kiezen dan toch veel mensen nog niet (volledig) voor hun zielspad? Het is eng, spannend en onbekend. Er is je op school niet geleerd om naar je gevoel te luisteren en om te ontdekken wat je zielsmissie is. Je werd thuis niet geholpen om je eigenliefde te versterken en je hart te volgen. De maatschappij heeft bepaalde verwachtingen van je waardoor je een druk ervaart om daar aan te voldoen. Er zijn genoeg redenen te bedenken waardoor je afwijkt van je eigen pad. Als je bovenstaande lijstjes bekijkt, wil je dan je patronen doorbreken om wel jouw zielspad te gaan volgen of blijf je nog steeds liever verder gaan zoals je gewend bent?

Ik hoorde vandaag een vrouw snorkel les geven aan kleine kinderen in de zee. Ik was zo blij om haar les te horen geven op een manier waarbij bewustwording en liefde voelbaar was. Zij gaf de kids een compliment “you guys were very brave”. Vervolgens vroeg ze waarom ze bang waren geweest om de zee in te gaan en ze zei dat ze allemaal dapper waren omdat ze iets hadden gedaan waar ze bang voor waren. Ze hadden niet alleen een angst overwonnen, ze waren zelfs enthousiast om nog een keer te gaan! “You did great, this is the whole definition of being brave, being scared and do it anyway’ zei de teacher. De kinderen waren trots, zij hadden niet alleen geleerd om te snorkelen, maar kregen meteen een mooie levensles mee. Ik hoop dat deze manier van lesgeven meer en meer geïntrigeerd zal worden. 

Ik voel het zeker als onderdeel van mijn missie om dit over te brengen op anderen. Om de mogelijkheden te laten zien en te delen hoe belangrijk het is om te doen waar je happy van wordt. Ik heb een punt in mijn leven gekend waar ik totaal het nut niet in zag van mijn leven hier en het me ontbrak aan levenslust. Van dat onderste lijstje kon ik elk punt afstrepen. Letterlijk elk punt was op mij van toepassing. Best schokkend als ik daar nu op terug kijk. Ik ben door elk punt heen gegaan en het was geen makkelijke weg om dat allemaal te doorbreken, maar de wil was er en dat is genoeg om het te laten slagen. Inmiddels kan ik mijzelf volledig vinden in het de tekens die er op wijzen dat ik mijn zielspad wel volg en wanneer ik enigszins afdwaal weet ik dit te herkennen zodat ik er wat aan kan doen.

In het proces is het vooral belangrijk om je te openen voor de tekens die je krijgt, om te leren luisteren naar je innerlijke stem. Een (bijna) ongeluk, iets wat continue kapot gaat, afspraken die herhaaldelijk niet doorgaan, lichamelijke klachten? Het zijn allemaal dingen die jou iets willen vertellen. Zo heb ik bijvoorbeeld lange tijd tekens gekregen dat ik in het buitenland moest gaan wonen, maar ik wilde daar niet naar luisteren. Ik durfde niet alles achter me te laten, ik wilde wachten op een man die met mij samen wilde emigreren, ik vond dat ik me moest aanpassen aan de maatschappij en gewoon tevreden moest zijn met het leven wat ik had. Uiteindelijk ‘won’ het universum, ik kon er niet meer omheen en van het een op het andere moment ging ik dan toch emigreren. Daarna ging mijn leven pas echt in een stroomversnelling, omdat ik eindelijk na jaren deed wat ik al lang diep van binnen voelde maar waar ik nooit aan wilde toegeven.

Een depressie was wel één van de dieptepunten van mijn tekens. Ik had al allerlei tekens gekregen, maar die wilde ik destijds niet horen of zien. Het ging net zo lang door tot ik niet meer kon, opgebrand was en in een donkere wolk van een depressie verdween. Zo blijkt hoe belangrijk het is om naar je lichaam en je gevoel te luisteren. Inmiddels ben ik mezelf steeds beter gaan leren kennen, ik leef in het nu en vertrouw op de keuzes die ik maak vanuit mijn hart. Bij het leven op deze manier, directe acties ondernemen vanuit mijn hart loop ik het risico keihard onderuit te kunnen gaan of het pakt geweldig uit en ik ben vervult van geluk. Beide is oké, wanneer iets niet verloopt zoals gehoopt dan valt daar nog een les in te leren en vervolgens komt er gewoon weer een nieuwe dag met nieuwe mogelijkheden.

Mijn eigen bedrijf starten is iets wat al vastgelegd was en waar ik steeds meer tekens over kreeg. In DEZE blog kun je een kort verhaal lezen over hoe dit is ontstaan. De zaadjes waren al jaren geleden gepland, al had ik daar zelf geen idee van. In de loop van de jaren ging mijn innerlijke stem steeds harder ‘roepen’ wat ik moest doen. Bij die ingevingen dacht ik steeds ‘nee, dat ga ik echt niet doen’. Ik deed het dan uiteindelijk toch en was verbluft van de magie die er ontstond. Vandaar mijn tattoo met de tekst ’trust the universe’, ik kan echt niet meer anders dan er op vertrouwen dat het universum mij de goede kant op helpt.

De ‘wat maar als’ gedachtes en beren op de weg kan ik nu steeds makkelijker aan de kant zetten. Ik weet dat als ik niet luister naar mijn innerlijke stem het alleen maar uitstel is van wat er toch uiteindelijk gaat gebeuren. Soms heb ik geen idee waarom ik een bepaalde actie onderneem, het is iets van binnen wat ik voel wat ik moet doen zoals een vliegticket kopen, een bericht sturen of informatie delen in een sessie. Door continue af te blijven gaan op mijn innerlijke stem kan ik in het nu leven. Een gesprek van gisteren of iets wat wellicht in de toekomst kan gebeuren doet er niet toe en precies dat maakt alles anders. Ik doe dan wat er in dat moment de bedoeling is ongeacht alle gebeurtenissen er omheen die al geweest zijn of nog zullen komen. Het is makkelijker gezegd dan gedaan, dit is niet iets wat je binnen een week ineens in je systeem hebt. Geef jezelf de tijd om deze nieuwe manier van handelen te integreren in je systeem.

Ik weet 100% zeker dat het voor iedereen mogelijk is die switch te maken. De eerste stap is inzien en erkennen dat jij niet je zielspad leeft. Een pijnlijk besef, best lastig om toe te geven. Wanneer je weet dat dit zo is is de volgende stap om er iets aan te willen veranderen. Als je het nog fijn vindt in een slachtofferrol te blijven hangen en als je wilt blijven denken ‘het is mij niet gegund, mijn leven is nou eenmaal zo, ik ben nu eenmaal zo’, dan wordt het erg moeilijk. Vind de wilskracht in jezelf om de verandering aan te gaan en ook al is het nog niet zover, voel dat het mogelijk is. Open jezelf voor de positieve opties. Zodra je de openheid voelt kun je verder. Als je het lastig vindt en niet weet waar je kunt beginnen zoek dan naar hulp van een coach en/of healer die je kan begeleiden. Zoek iemand waarbij je je op je gemak voelt en door wie jij je geïnspireerd voelt. Iemand die jou op een liefdevolle manier in de spiegel kan laten kijken en je helpt op jouw innerlijke reis.

Het is goed om eerst te voelen of iemand bij je past of het klikt en er een bepaald niveau van vertrouwen is. Wanneer je dit niet voelt is de kans groot dat je jezelf niet volledig openstelt, geen handvaten wilt aannemen en de energie niet volledig stroomt. Als je hulp wilt bij jouw persoonlijke groei zoek dan naar de persoon waarbij je je gezien en gehoord voelt en ga een mooie reis tegemoet.

Follow your path beautiful soul!

Volg mijn blog

We gaan vertrouwelijk om met je gegevens, lees de privacyverklaring